Porno voor vrouwen: een 'gat' in de markt?

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Porno mag eindelijk in België

Het is nu officieel: porno verspreiden mag. De Senaat heeft een verouderde wet afgeschaft die het invoeren van 'ontuchtige publicaties' verbood. Die wet dateert van 1936 en werd al lang niet meer toegepast.

Kamerlid Martine Taelman (Open VLD) diende het wetsvoorstel voor de afschaffing in. "De wet is sinds de jaren zeventig volledig in onbruik geraakt. Kijk maar naar de doorsnee krantenwinkel of grote supermarkt."

De wet botste ook met het vrije verkeer van goederen binnen de Europese Unie. Het verbieden van import is namelijk discriminerend voor buitenlandse pornografie.

Bron: Het Nieuwsblad

De Beurs

Topmodel Toyota nu ook in pornoversie!

De term 'Griekse Beginselen' wordt wel eens gebruikt om het in bedekte termen over homoseksuele handelingen te hebben. Of het daarmee te maken heeft weten we niet maar Toyota wil niet dat een homo pornoster zich verschuilt achter het pseudoniem Lexus. De Japanse autofabrikant stuurde om die reden een aanmaning aan Eboy’s Studio’s in Zwitserland. Lexus is sedert 1989 een luxeauto van Toyota.

Een van de acteurs van Eboy bedient zich van de schuilnaam Lexus. Hij is ondermeer te zien in de bareback 'Spunkland', geregisseerd door Stéphane Moussu. Toen Toyota er lucht van kreeg dat er een homoseksuele Lexus pornofilms maakt, werd er meteen een advocaat op de zaak gezet. Deze heeft het bedrijf een brief gestuurd en gesommeerd om onmiddellijkk te stoppen met het gebruik van de naam Lexus. Toyota wil dit op grond van handelsmerkenbeschermingswetten verbieden. De naam zou zijn voorbehouden aan de luxe auto’s die Toyota Motors internationaal op de markt brengt. De brief komt rijkelijk laat want 'Spunkland' werd op de markt gegooid in juni 2005, het andere omstreden schijfje 'Cum Eaters' in 2006. Maar blijkbaar is er bij Toyota toch iemand die nu en dan de merknamen van de firma door Google jaagt.

Een woordvoerder van Toyota laat weten dat het automerk geen andere keuze heeft. Daniel Grangier van de Eboys Studio wil best met Toyota praten, maar zegt dat als dit een voor twee partijen gewenste afspraken oplevert hij desnoods de beslissing van een rechter met belangstelling tegemoet te zien. Grangier heeft aangegeven dat de naam Lexus voor de acteur is gekozen als verwijzing naar een Griekse god en niet als verwijzing naar het automerk. “Een rechter moet maar beslissen of Toyota het alleenrecht op de naam van een Griekse god heeft,” aldus de woordvoerder van Eboys.

De advocaat van EBoys is nu in onderhandeling met de juridische afdeling van Toyota. Mocht Toyota zijn zin krijgen, dan moet EBoys wereldwijd de twee films terugroepen waarin de omstreden acteur te zien is.

De démarche van Toyota zorgde al voor gemengde reacties. Ene Sjoerd op het forum van een autoblog: "Hahaha, misschien moet Ford ook maar eens wat met de naam escort gaan doen" En andere blogger merkte op: "Zolang ze de uitlaat van de Lexus niet fucken is er toch niets aan de hand?" En verder: "Domme zet van Toyota. Als je het had genegeerd kraait er geen haan naar….nu moet je zo nodig procederen en associeert iedereen en z’n Lexus met homoporno voor de komende week."

Andere vraag is of Toyota dit doet omdat het bedrijf iets tegen homo's of de associatie met homoseksualiteit heeft. Een deelnemer op het forum van GayNL stelt dat alvast in vraag: "het gaat hem niet over de naam die ze gebruiken maar voor de reputatie van Toyota dat niet geassocieerd mag worden met de naam van een pornoacteur. zelfs als het om een heterosexfilm ging zouden ze er een probleem van gemaakt hebben, dus ik weet niet waarom mensen er moeilijk over doen om te zeggen dat Toyota het doet omdat ze een hekel hebben aan homo's." Dat wordt bevestigd op de website van AVN, een toonaangevende organisatie als het over porno gaat. AVN ontdekte dat fotografe Suze Randall in 2004 een gelijkaardig verzoek van Toyota ontving om te stoppen met de publicatie van foto's van Vivid-pornoactrice Lexus Locklear. Een andere pornosite, Lexus Cash, verdween ook van het internet na een brief van Toyota.

De website van Auto-zine meldt dat Toyoto het model RX400h alvast in Athene heeft voorgesteld. Dus toch een link met de Griekse Goden? Blijkbaar wel. Auto-zine besluit haar artikel van 3 juni 2005 met: "Ta Panta Rei' is een uitspraak van de Griekse filosoof Heraklitos. Het betekent "alles beweegt, niets blijft hetzelfde" en Lexus heeft met de RX400h voor flink wat beweging in het SUV segment gezorgd."

Op zoek naar de Griekse god Lexus hebben we alvast niets gevonden. Of is de Grote Zeus persoonlijk tussengekomen om de zaak te regelen?

Het wapen van Bart Peeters

In Humo van 10 april 2007 geeft Bart Peeters zich bloot. Aanleiding is een campagne van Kom op tegen Kanker. Het is echter niet helemaal gegaan zoals hij gehoopt had.

"Ik heb net een bescheiden trauma meegemaakt. Vrouwen tussen de 50 en de 69 jaar in elke Vlaamse provincies moesten er, zowel door mij als Peter Van de Veire en andere BV's, toe worden aangezet een mammografie te laten nemen. Als Antwerpen zou winnen, zou ik uit de kleren gaan en zou er een grote naaktfoto van mij aan de Boerentoren worden opgehangen. Die foto stond trouwens op internet, maar dan gecamoufleerd met Kom op tegen Kanker-bloempjes. Naarmate meer vrouwen zich lieten registreren voor een mammografie, werden er meer stukjes van de foto zichtbaar. Wat heeft die gemenerik van een Peter Van de Veire nu gedaan? Mannen zijn allemaal dezelfden, ze willen winnen. Dus heeft hij in zijn radioprogramma elke dag opnieuw stemmen geronseld! (...) Maar het ergste moet nog komen: die naaktfoto van mij is gehackt, de eerste week al slaagden computerfreaks erin de bloempjes weg te halen. Zo kon ik zien dat er op mijn foto, gemaakt door Lieve Blancquaert, ter hoogte van mijn Belangrijkste Wapenfeit sprake is van schaduwvorming! En dat was niet de afspraak: naakt is naakt, vind ik. Ik bedoelde het allemaal wel goed, ik wou Kom op tegen Kanker steunen, maar tegelijk wou ik die Fred Di Bono eindelijk eens een lesje leren. Met Ronny Mosuse heb ik er trouwens al mijn hele leven lang een discussie over dat niet alleen negers groot geschapen zijn. Maar helaas, het is een maat voor niets geworden."
Hopelijk krijgt Bart een nieuwe kans om zijn Wapenfeiten ten volle te tonen...

Reclame zet aan tot groepsverkrachting

Reclame voor Dolce & Gabbana, die verboden werd in Spanje en Italië. 'Dit zet aan tot groepsverkrachting', vindt de Italiaanse minister voor Gelijke Kansen Barbara Polastrini. Vakbonden in Italie dreigen ermee om een oproep tot boycot te lanceren van Dolce&Gabbana.

Met reclame waarin je seksuele handelingen toont, spreek je vooral mannen aan. Kledingmerken willen die doelgroep aanboren. Schaamhaar geschoren in een G als reclame voor Gucci, een vrouw die een blote man spankt voor Sisley, een naakt mannenlijf met drie gelaarsde vrouwenbenen eromheen voor Diesel. Porno staat chic in de reclame voor kleding tegenwoordig. "Dat het publiekelijk tonen van deze beelden vandaag maatschappelijk aanvaard is, komt door de grotere openheid over porno", zegt Katja Van Putten. "Mensen als Bart De Pauw schrikken er niet voor terug om in de boekskes te zeggen dat ze van porno kunnen genieten."

De reclame volgt gewoon de maatschappij. "En daarin is wat experimenteren met SM of biseksualiteit aanvaard. Porno kijken is niets om je voor te schamen. Maar je kunt je afvragen of sommige beelden, zoals die van D&G, niet te ver gaan. Persoonlijk vind ik beelden waarin agressie of dominantie aanwezig is, storend. Het is de taak van de overheid om beelden die te ver gaan te verbieden, zoals in Spanje." Dat verwijzingen naar triootjes, sm en gangbang vandaag meer opduiken in reclame, heeft zijn reden. "Met reclame waarin je seksuele handelingen of houdingen toont, spreek je vooral mannen aan. En kledingmerken willen vandaag ook meer mannen bereiken, zij zijn een groeiende markt. Vandaar het gebruik van die scènes."

Opvallend is ook dat vooral de betere kledingmerken, die mikken op kopers uit de hogere klasse, gebruik maken van porno-elementen. "Behoren tot een hogere klasse en verlangen naar veel seks, met veel variatie in partners en handelingen, gaan samen", verklaart professor marketing Siegfried Dewitte (KU Leuven). "Een president heeft meer seks dan een havenarbeider, dat is bewezen. Kijken naar porno omdat je geen vrouw kunt krijgen, is iets voor de lagere klasse. Het beleven van seks met veel partners en experimenteren met bijvoorbeeld SM is het voorrecht van een hogere klasse succesvolle mensen. Dat merken met hoge ranking als Diesel, Sisley of Dolce & Gabbana die beelden gebruiken, is dus logisch."

Boeken als La vie sexuelle de Catherine M., waarin een gerespecteerde Franse kunstcritica openlijk haar experimenten met gangbangs en SM beschrijft, lijken te bevestigen dat bij een bepaalde klasse porno chic is geworden. "Het verbieden van zo'n reclame heeft trouwens geen zin, want je kunt die evolutie niet tegenhouden", meent Dewitte.

Toch verbieden Spanje en Italië de reclame omdat die te veel doet denken aan een gangbang. "Wat heeft een artistieke foto nu met de realiteit te maken?", vragen ze zich verbaasd af bij Dolce & Gabbana. "We zullen het beeld van de Spaanse markt halen, omdat ze niet mee zijn met hun tijd. Als je de Spaanse redenering volgt, dan moet je een museum als het Louvre ook afbranden." Op het protest in Italië hebben ze nog niet gereageerd. Van Putten vindt dat maar een drogreden: "Als het kunst is, waarom hangen ze hun posters dan niet in een museum, in plaats van op straat? Gek toch, dat merken om kleren te verkopen er steeds minder aandoen."

Bron: De Morgen,2007-03-05

American Apparel verovert de wereld

Eerlijk gemaakte kleren hoeven niet saai te zijn. Het Amerikaanse T-shirtmerk American Apparel verovert de wereld met kleurrijke T-shirts, vintage geïnspireerd ondergoed en een gezonde dosis seksualiteit.

Er was eens, halfweg de jaren zeventig, een jonge Canadese Jood die luisterde naar de naam Dov Charney (foto). Tijdens een van zijn bezoekjes aan zijn grootmoeder in Florida ontdekte hij dat er iets bestond als een kwaliteitsverschil. De katoenen T-shirts van het merk Hanes deden de nylon exemplaren die hij kende verbleken, en hoewel hij nog adolescent was, zette hij een handeltje op. Hij kocht Hanes-T-shirts aan in de VS en verkocht ze met winst in Montreal. Dat hield hij vol toen hij naar de universiteit trok, in die mate zelfs dat zijn zaakje op de duur zo goed draaide dat hij zijn studies liet voor wat ze waren en zich volledig op de textielsector stortte. Hij doopte zijn bedrijf American Apparel, of Amerikaanse Kleren, vanwege de mythische status die hij tijdloze, niet-seizoensgebonden kledingstukken toeschreef.American Apparel is de grootste T-shirtfabrikant binnen de Verenigde Staten, met 3.500 werknemers en een omzet van 250 miljoen dollar in 2005, met meer dan honderd winkels wereldwijd en veertig nieuwe adressen die voor het eind van het jaar zullen openen. New York alleen al telt er veertien, en het imperium reikt tot in Seoel, Tokio en Tel Aviv. Filialen rijzen ook in Europa als paddenstoelen uit de grond. Parijs zal er deze zomer vijf tellen, Londen drie, en in Amsterdam opende er een winkel in december van vorig jaar. Ook Duitse grote steden als Berlijn, Frankfurt, Hamburg en Keulen hebben hun eigen American Apparelshops.

Je zou de opmars van het merk kunnen vergelijken met die van H&M. Beide merken produceren massa's goedkoop textiel (een T-shirt van American Apparel kost gemiddeld 16 euro), hun doelgroep is jong.

Maar daar eindigt de vergelijking ook. Want in tegenstelling tot de andere massamerken gaan ze er bij American Apparel prat op dat hun kleren eerlijk worden gemaakt. Er komen met andere woorden geen kinderhandjes (die werken in de zogenaamde Sweatshops) aan te pas, de werknemers worden er zelfs in de watten gelegd.Eerlijke economie is het kloppende hart van het merk. Sweatshopvrij en verticale integratie, het zijn geen loze woorden, maar realiteit. De arbeiders, meestal migranten, krijgen een vast contract in plaats van het traditionele seizoenscontract, en worden gemiddeld het dubbele betaald van het vereiste minimumloon in de Verenigde Staten. Ze hebben toegang tot een betaalbare ziekteverzekering, gratis maaltijden, lessen Engels en af en toe een massage. En om te bewijzen dat hij het echt meent: op 1 mei liet de grote baas de machines in de fabriek stilleggen, zodat zijn werknemers, onder wie heel wat latino's, konden deelnemen aan de migrantenmars. "Migranten zijn ook Amerikanen", stelt Charney op zijn website. "Ze zijn de Amerikanen van de toekomst."

Van conservatief Amerika krijgt hij de wind van voren voor zijn progressieve activisme. Eén kwade schrijver vond het feit dat Amerika in zijn merk wordt vernoemd al een blaam voor het volk. Daar komt nog eens bij dat Dov Charney ook buiten zijn politieke standpunten niet bepaald onbesproken is. De 37-jarige man heeft wat ze noemen een gezonde seksuele appetijt. Hij is een liberal in elke betekenis van het woord, een vrije vogel die al heel wat katjes, al dan niet in het donker, heeft geknepen.

Het is dan ook niet de ethisch correcte manier van zakendoen van directeur Charney die de kleurrijke T-shirts, onderbroekjes en accessoires van American Apparel tot cultproduct verheft. Het ware geheim achter het succes van American Apparel is de playboy Charney en zijn obsessie voor de jeugd van vandaag.

Die noemt hij in het magazine van The New York Times erotisch gedreven en ruimdenkend. En hij wil er maar al te graag deel van uitmaken. De advertenties stralen dat ook uit. Op alle foto's staan jonge twintigers, geen modellen, maar gewone meisjes en jongens, met een kledingstuk van American Apparel om het lijf. Dat is dan vaak ook het enige wat ze aanhebben.Er zijn jongens in bleke blote konten en meisjes die eruitzien alsof ze net zijn klaargekomen. Meer dan eens in een slipje, met de benen open, maar ook in de douche of in bad. Charney maakt zijn foto's soms zelf, met eigenhandig gekozen gelegenheidsmodellen. Hij zegt dat hij wekelijks tientallen aanbiedingen krijgt van meisjes die in zijn campagnes willen figureren.Af en toe figureert hij ook zelf. Op de website is een campagnebeeld te zien van het lichaam van een man in blauwe boxershort, met op hem een meisje in slipje dat hem masseert. De man is Charney, en zijn opwinding is duidelijk zichtbaar. Het Porno magazine Adult Video News becommentarieert de website overigens als een van de beste softcore websites die ze tot nu toe hebben gezien.

Charney zelf vindt zijn levensstijl niet liederlijk, maar normaal. "Zo staan jonge mensen vandaag in het leven", zegt hij. "Het zijn de kinderen van de babyboomers. Ze zien geen kwaad in een gezonde dosis erotiek als onderdeel van het dagelijks leven." Charney is dol op zijn oude nummers van Penthouse en Oui, die hij eerder kunst dan porno noemt.

Vorig jaar werd hij drie keer aangeklaagd, weliswaar niet voor seksueel getinte misdrijven, maar wel door (intussen ex-)werkneemsters die moeite hadden met de collectie vintage porno die hij in zijn winkels tentoonstelt. Hij won één zaak, een andere werd in der minne geregeld, een derde is nog hangende. Een direct gevolg hiervan is dat alle nieuwe werknemers wordt gevraagd een document te ondertekenen waarin ze verklaren dat ze zich bewust zijn van de seksuele geladenheid van het merk, en dat ze die aanvaarden.

Een zekere Jared uit Phoenix Arizona vat zijn visie op Charney als volgt samen: "It’s too bad that the ideal of a modern American bussinessman is a Canadian—Regardless it’s because of him & people like him that I have hope for the future of the American economy."

Bron: De Morgen Magazine, 13 mei 2006

American Apparel plant voorlopig geen winkel in België, maar een selectie van de producten is wel online verkrijgbaar via de website http://store.americanapparel.de

Het echte verhaal achter de pornofilm

Altijd al gedroomd van een carrière in de porno-industrie? Wil jij het graag doen op de gevoelige plaat? Patrick Nuyten van de Gay Krant levert een sterk staaltje van onderzoeks-jounalistiek in de commerciële pornowereld van vandaag.

Zoals elke gezonde jongen ben ook ik al een tijdje verslaafd aan gay-websites. Op een vroege zondagmorgen zit ik dan ook weer lekker te Gaydarren. In Australië' wel te verstaan, want daar verblijf ik momenteel. Bladerend door de vele on-line profielen - elke dag zie je er eigenlijk weer dezelfde gezichten, of edele delen - zie ik opeens een profiel met de kop: 'Are you MAN enough to play in our next porn?' Oftewel: Ben ik man genoeg om in een seksfilm te spelen? De nieuwsgierigheid is meteen gewekt en ik dubbelklik op het bijbehorende profiel. Dat blijkt een advertentie te zijn van een pornoproducerende organisatie, in Sydney. Ik lees met verbazing, maar ook semi-opgewonden, de verhalen van jongens die eerder deze pagina bekeken hebben en nu wippend gefilmd worden. Worden pornoacteurs werkelijk via eenwebsite gehead-hunt?Al lezend kom ik erachter dat deze organisatie ieder half jaar een andere serie maakt, met 'acterende' jongens er in.

Sollicitatiegesprek

Alsof mijn hormonen het van me overnemen, heb ik vijf minuten later mijn telefoonnummer doorgemaild. Is dat nu wel zo slim, denk ik nog? Maar ach, mijn internetzoektocht gaat verder en na een paar uur ben ik het alweer vergeten. Tot ik een week later gebeld word door ene Mike. Hij is producer bij de pornosite. Ze zijn momenteel bezig met een nieuwe serie, en ik krijg een uitnodiging voor een gesprek. Met hartkloppingen hang ik op; ik heb al menig sollicitatiegesprek achter de rug, maar hoe bereid je je voor op een gesprek over porno acteren? De volgende dag sta ik al bij Mike voor de deur. Hij doet open en blijkt alles te zijn wat ik me had voorgesteld bij een porn king: breed, geil om te zien, en vooral heel mannelijk. We nemen beiden plaats op de bank en hij kijkt me van top tot teen aan. Ik voel me niet echt op m'n gemak: verwacht hij nu dat ik hem bespring, om te bewijzen dat ik het in me heb? Dan begint Mike te vertellen: zijn organisatie werkt al drie jaar vanuit Sydney. De meeste homofilms worden in Amerika gemaakt, maar de vraag naar andere modellen (Aussies zien er toch anders uit dan hun Amerikaanse oosterburen) heeft ertoe geleid dat ze in Sydney gevestigd zijn. Ze maken twee series korte films per jaar, rondom een thema. Mike wil overigens niet de sitenaam in een Nederlands blad hebben; het blijft een wereldje, waarin niet alles helemaal legaal gebeurt. De films worden speciaal voor de internetmarkt geproduceerd, duren zo'n twintig minuten en komen op betaal-gaysites terecht. In Azië wel te verstaan. Je hoeft dus in principe niet bang te zijn dat je Australische of Europese vrienden je in je blote kont voorbij zien komen. Tenzij ze natuurlijk Aziatische pornosites bezoeken...

Boy next door

De laatste serie draaide rond sportscholen en wat daar allemaal kan gebeuren. De serie die Mike nu voorbereidt, zal seks op verboden plaatsen als thema hebben: in openbare gebouwen, langs de snelweg, in het park... overal waar je gesnapt kunt worden. De jongens die ze zoeken zijn, in tegenstelling tot het brede sportschoolmateriaal, het ty¬pe 'die buurjongen van hiernaast'. Er wordt zo'n vier tot zes uur per dag gefilmd, de overige tijd gaat zitten in het editen en internet-klaar maken van het ruwe materiaal. Voor Mike is het een fulltime job. Hij geniet er duidelijk van: hij ontmoet veel jongens en speelt zelf regelmatig mee. Wat moet ik eigenlijk verwachten als pornoster? Mike screent de jon¬gens eerst op uiterlijk. Daarna volgen vragen als: wat is je seksuele voorkeur, bottom of top? Wat voor soort jongens vind je aantrekkelijk? Wat is het geilste wat je hebt meegemaakt? (Zo'n vraag waarover je toch even moet nadenken... is mijn seksleven dan werkelijk zo saai?). En Mike geeft aan wat er van je verwacht wordt: je moet een recente hiv-test overhandigen, condooms zijn op de set, maar je moet zelf je Viagra meebrengen. En Viagra heb je nodig, verzekert Mike me: het wachten op de set, de vele mensen eromheen, en het opnieuw opnemen van dat penetreer-moment, het maakt het er allemaal niet geiler op.

Voor paal

Na een half uurtje babbelen - Mike weet intussen alles van mijn seks¬leven - laat hij me een van hun sites zien. Hij dubbelklikt wat rond en showt een filmpje (en laat hij nu net zelf de hoofdrol spelen in deze aflevering). Hij geeft aan dat hij me binnen enkele dagen zal bellen. Is het interview nu klaar? Wil hij niet meer zien? Ik bedoel: de hele tijd heb ik me zitten voorbereiden op de vraag: 'Oke, laat nu maar zien wat je in je broek hebt'. Maar dat gebeurt dus niet. Als Mike de verbazing op mijn gezicht ziet, zegt hij: "Het gaat ons om gewone jongens. Niet elke schoonheid heeft ook nog eens een paal van 22 centimeter." Enkele dagen later belt Mike me op. Hij wil graag met me werken. Ik ben natuurlijk gevleid, maar heb er ook nog eens goed over nagedacht. Het meewerken aan een aflevering levert je zo'n 350 Australische dollar op. Zeg maar 175 euro. Haal daar de Viagra en de kosten voor de hiv-test vanaf en je houdt maar weinig over voor het showen van je blootje. En het feit dat je toch ergens op het internet wippend voorbij kunt komen, lijkt me geen goed idee. Stel dat je toekomstige baas het onder ogen krijgt? Ik zeg dus 'nee' tegen Mike. Maar ik ben toch enorm nieuwsgierig naar zo'n filmdag. Dus vraag ik hem of ik zo'n opname, als reporter voor een Nederlands homoblad, mag bijwonen. En zo zit ik dus twee dagen later in een busje naar een geheime locatie. Met vijf man crew en twee wannabe-acteurs die elkaar voor het eerst zien. Ze schudden onhandig elkaars hand en ik zie de blonde jongen denken: 'dus jij gaat me over een half uurtje neuken?'

Fluffer

De geheime locatie blijkt een leegstaande loods op een industrieterrein. De verhaallijn die hieromheen verzonnen is, is niet bijster ingewikkeld: jongeman wil graffiti op het gebouw spuiten, en wordt daarbij betrapt door een agent. Die schrijft geen bon uit, maar handelt de zaak 'in natura' af. Dit echte acteren duurt zo'n drie minuten, want het gaat tenslotte allemaal om wat er daarna gebeurt. Maar wat er in een film als een gelikt verhaaltje uitziet, is in werkelijkheid veel minder opwindend: Na het kussen en uitkleden van elkaar, wordt van beide jongens verwacht dat ze een stijve hebben. En houden. En daarvoor is een speciaal iemand op de set: de fluffer. Een fluffer is iemand die de acteurs pijpt voor de opname, zodat hun 'materiaal' klaar voor gebruik is. Een beetje vreemd ziet het er wel uit, zo'n man op z'n knieën, die zijn werk heel serieus uitvoert. Maar het werkt. En voor ons zien we dan ook de twee acteurs alles doen wat je in een porno verwacht. De actie wordt om de paar minuten onderbroken: de lichtval is niet goed, problemen met het geluid, als jij je been nu eens omhoog houdt... Eerlijk gezegd verwachtte ik zelf opgewonden te raken van de opnames, maar in werkelijkheid is het verre van geil. Het is hard werken. De blonde jongen die als bottom fungeert, vraagt na veertig minuten of hij even een 'break' kan krijgen. Hij kijkt er pijnlijk bij. Het zijn zuur verdiende dollars.

Creditkaart

De totale opnames duren zo'n vijf uur. We rijden nog naar twee andere locaties, proberen wat standjes uit, en dan is er voldoende materiaal. Het uiteindelijke internetfilmpje zal zo'n twintig minuten aan actie laten zien. Voor zo'n 25 tot 75 Amerikaanse dollars kan het gedownload worden, met je creditkaart. En de vraag is blijkbaar enorm groot, want Mike geeft lachend toe dat de porno-industrie big business is. Wellicht zou er dan wat meer geld naar de acteurs kunnen gaan?

Gay Krant, 18 September 2004