New York, New York

The Big Apple kreeg het dit voorjaar hard te verduren. In juni 2009 kregen de New Yorkers een nieuwe billboard van Calvin Klein te zien waarop een koppeltje ligt te vrijen en een andere man er met losgeknoopte jeans ligt naar te kijken. Verdeelde meningen op straat: de ene vond het obsceen en vreesde dat het een slecht voorbeeld was voor de jeugd. Iemand anders reageerde lakoniek: "Dit is echt niks nieuws". De affiche van Armani Exchange werd dan weer geweigerd door 'Van Wagner Billboard Company'. Omwille van het mannenkontje? of de sensuele vrouwenhand op de mannentorso? We zullen het nooit weten.

Humo uit de rekken

Op dinsdag 4 november 2008 werd het weekblad Humo uit de rekken gehaald. Hieronder de reactie van de Humoredactie en de gewraakte fotomontage waar het om draaide. Goeie porno is het naar mijn smaak alvast niet. Maar dat is helaas niet de reden waarom we het niet mogen zien.

Terwijl de Amerikanen in het stemhokje komaf maakten met taboes en een stevige stap voorwaarts zetten, draaide de voorzitter van de rechtbank in Brussel fors de klok terug: hij besliste dinsdagmiddag dat alle Humo's van 4 november uit de rekken gehaald moesten worden, op straffe van een dwangsom van 250 euro per te koop aangeboden exemplaar. Alsof er geen grondwettelijk verbod op censuur en recht op een vrije pers bestaan.

Reden voor die drieste demarche was een fotocollage in 'Het Gat van de Wereld', de satirische rubriek achterin Humo waarin de brede actualiteit schalks, kritisch en met zin voor humor en relativering onder de loep genomen wordt. Onder de kop 'Beveiliging nog steeds zo lek als een zeef, politiewebsite onthult nog méér gevoelige informatie' staan een aantal overduidelijk gephotoshopte foto's waarop het hoofd van de federale politie en zijn twee omstreden secretaresses iets te hartelijk en vertrouwelijk met elkaar omgaan.



Satire van het zuiverste gehalte, zo ziet zelfs het kleinste kind. De foto's zijn overduidelijk groteske montages, die net als de begeleidende tekst vrolijk op de actualiteit inspelen. Tekst en montages combineren twee maatschappelijk belangrijke nieuwsfeiten die de voorbije weken de voorpagina's haalden: de slechte beveiliging van de politiewebsite www. fedpol.be en de zogenaamde 'canapébenoemingen' aan de politietop. Elementen uit die journalistiek opvallende dossiers werden, zoals dat gaat in satire, uit hun context gehaald, uitvergroot en met humor gepresenteerd.

't Zijn niet de grootste satirici die altijd binnen de lijntjes kleuren, over de fijnzinnigheid van de 'Het Gat van de Wereld'-grappen kan en mag gediscussieerd worden. Over de procedure van de advocaten van Ricour en Koekelberg - die nu dus officieel wél iets samen hebben: een gerechtelijk dossier tegen Humo - is minder discussie mogelijk. Uit onvrede met een satirische fotomontage naar de rechtbank trekken om op basis van een eenzijdig verzoekschrift (dus zonder dat Humo gehoord is of zich heeft kunnen verdedigen tegen deze aanslag) een tijdschrift uit de winkels te laten halen, is ronduit verbijsterend en verwerpelijk. Ook veel choquerender dan strategisch van zwarte balkjes voorziene naaktfoto's is de beslissing van de rechter, die ingaat tegen het grondwettelijk verbod op censuur en totaal niet in verhouding staat met de eventueel geleden schade van de betrokkenen.
de redactie

Meer reacties lees je hier

Op straat voor porno

Een wet tegen pornografie blijft al drie jaar in het Indonesische parlement hangen. Voor veel Balinezen mag dat zo blijven.

Duizenden inwoners van het Indonesische eiland Bali zijn in september 2008 de straat op gekomen om te protesteren tegen een wetsvoorstel dat pornografie verbiedt. De media spreken van ongeveer 5.000 betogers, onder wie velen getooid in traditionele kledij. Het voorstel wordt verdedigd door de moslimpartijen maar wordt bekritiseerd door de minderheden van het land.

De wet, die officieel pornografie en 'pornoactie' moet bestrijden, behelst niet alleen erotische afbeeldingen. Ook het kleedgedrag van vrouwen, kussen in het openbaar en sensuele bewegingen vallen eronder. Op het dragen van een minirok of een heupbroek staat bijvoorbeeld een gevangenisstraf van maximaal twaalf jaar.

De eerste versie van twee jaar geleden was een verkapte islamitische fatsoenswet die niet alleen pornografie, maar ook 'onzedelijk gedrag' als kussen in het openbaar en ongehuwd samenwonen strafbaar maakte. Honderdduizenden Indonesiërs gingen toen ook al de straat op om te protesteren tegen deze poging islamitische sharia-wetgeving via de achterdeur in te voeren. Tienduizenden moslims demonstreerden juist voor meer van dit soort wetten.

Eén van de slachtoffers van de wet is de populaire zangeres Inul Daratista. Ze staat bekend om haar heupbewegingen en wordt daarom ook wel 'de Boor' genoemd. Haar optredens waar ze dangdut-liederen vertolkt, een soort Indiase disco, waren zelfs een belangrijke aanleiding om met de wet te komen. Maar zangeressen zoals zij trekken wel duizenden uitgelaten toeschouwers. Ook op televisie zijn talrijke shows te zien met schaars geklede dames. In april 2006 zorgde Inul opnieuw voor een rel door voor de Indonesische versie van Playboy te poseren.

De wet werd teruggestuurd naar het parlement, waar een speciale commissie hem onder handen heeft genomen. Tijdens de ramadan 2008, zonder vooraankondiging, blijkt hij plotseling klaar te zijn. De meest aanstootgevende delen - de 'fatsoensparagrafen' - zijn eruitgesneden. Maar wat over blijft is genoeg om veel Indonesiërs opnieuw de stuipen op het lijf te jagen. Mensenrechtenactivisten, activisten voor persvrijheid, kunstenaars en de hele bevolking van Bali lopen te hoop om ook de nieuwe Wet op de Pornografie tegen te houden.

De wet draagt opnieuw het duidelijke stempel van de moslimpartijen. Het grootste probleem is de definitie van pornografie. Die is zo ruim genomen dat bijna alles eronder valt: 'Pornografie is elk door mensen gemaakt werk dat seksuele elementen bevat, in de vorm van tekeningen, illustraties, foto's, tekst, geluid, bewegende beelden, cartoons, poëzie, conversatie of enige andere vorm van een communicatieve boodschap.' Dat opent de weg voor boekverbrandingen en het sluiten van kunsttentoonstellingen. Enkele jaren geleden belegerden radicale moslims de Biënnale van Jakarta omdat daar een levensgroot kunstwerk hing getiteld: 'Adam en Eva'. Het kunstwerk werd op last van de politie verwijderd en er werd een aanklacht ingediend tegen de maker én tegen de man en de vrouw die naakt model hadden gestaan voor het kunstwerk. De nieuwe pornowet maakt hen allen strafbaar.

Ook is de angst groot dat de vrijheid van godsdienst, die sterk ligt verankerd in de Indonesische grondwet, in gevaar is. De hindoes op Bali vrezen dat de erotische afbeeldingen, die bij hun geloof horen, straks worden verboden. Op Bali en ook op het meest oostelijke eiland Papoea lopen vooral oudere vrouwen rond met ontbloot bovenlichaam, iets dat volgens het wetsvoorstel streng verboden is.

Sensualiteit en erotiek zijn van oudsher nauw verbonden met de cultuur in Indonesië. De traditionele kledij van Javaanse dames, de kebaya, is een doorschijnende kanten blouse. Maar sinds de val van dictator Soeharto waait er een conservatieve islamitische wind door het land.

Een omstreden paragraaf in de nieuwe wet is artikel 21, dat elke groep of individu het recht geeft persoonlijk op te treden en 'preventieve maatregelen te nemen'. Dat artikel zet de deur wijd open voor radicale (moslim-)groepen om geweld te gebruiken. "Het artikel rechtvaardigt radicalen die het recht in eigen hand nemen en bepaalde groepen met geweld bedreigen", zegt Hendardi, voorzitter van een van de Indonesische mensenrechtengroepen. Radicale groepen gaan zich nu al, meestal ongestraft, te buiten aan geweld tegen met name religieuze minderheden.

Playgirl stopt

Waar is de tijd dat boekskes met blote mannen bijna niet te vinden waren in de Belgische krantenwinkels? Gelukkig was er Playgirl, het blote mannenblad voor vrouwen.

Het blad had aanvankelijk een feministische toon, maar het was een publiek geheim dat het grotendeels leefde van hun homoseksuele (mannelijke) kopers. Bij een lezersonderzoek in 2003 bleek de helft van het publiek uit mannen te bestaan. Playgirl Magazine bestaat sinds 1973 als tegenhanger van de blote dames bladen.

Playgirl was ook te koop in België. Verzamelaars kunnen je vertellen dat in de beginjaren de edele delen van de heren door de Belgische censuur onder een penseelstreek zwarte inkt werden gezet. Naargelang de tijd vorderde en de zeden losser werken kreeg je meer te zien van de modellen en verdween ook in België de man met het zwarte penseel. Playgirl bevatte ook veel tekst. Je kon het dus - net zoals tegenhanger Playboy - ook kopen 'voor de artikels'. Ondermeer David Duchovny, Bert Reynolds, Brad Pitt en John Travolta deden de fans naar de winkel lopen omdat hun foto's er in prijkten.

De laatste print editie zal in november in de winkels liggen, zo verklaarde hoofdredacteur Nicole Caldwell aan de Washington Post. Je kan van Playgirl blijven genieten via internet. Tegen betaling uiteraard...

Porno mag eindelijk in België

Het is nu officieel: porno verspreiden mag. De Senaat heeft een verouderde wet afgeschaft die het invoeren van 'ontuchtige publicaties' verbood. Die wet dateert van 1936 en werd al lang niet meer toegepast.

Kamerlid Martine Taelman (Open VLD) diende het wetsvoorstel voor de afschaffing in. "De wet is sinds de jaren zeventig volledig in onbruik geraakt. Kijk maar naar de doorsnee krantenwinkel of grote supermarkt."

De wet botste ook met het vrije verkeer van goederen binnen de Europese Unie. Het verbieden van import is namelijk discriminerend voor buitenlandse pornografie.

Bron: Het Nieuwsblad

Homo-erotische Jezus

Het waren geen cartoons dit keer, maar er was wel een rel rond homo-erotische kunst in Oostenrijk. Gelovigen hebben aanstoot genomen aan een Weense expositie van homo-erotische schilderijen van Jezus en zijn apostelen. De werken zijn van de hand van de 80-jarige Alfred Hrdlicka.

De kunstenaar exposeerde in de Weense Rooms-katholieke Stehanskathedraal. Kardinaal Christoph Schoenborn had daarvoor toestemming gegeven. Er werd een schilderij van een orgie van de apostelen verwijderd, maar de kritiek bleef aanhouden. De museumdirecteur verdedigt de expositie en ziet er geen godslastering in.

Bron: Holebitext, 11 april 2008

Op de Radio

Een interview met deze blogger over (o.m.) de Femomenale Feminatheek op de site van Pink Wave

Porno en politiek

Hoe zat het met porno en seks in het midden van de vorige eeuw? Midden jaren '60 zou zich een seksuele revolutie voltrekken. Samen met andere revoluties. In België begon dat al in mei 1966. Studenten aan de universiteiten van Leuven en Gent kwamen op straat. Het ging meestal over alles behalve seks maar over "Walen buiten" of wat later: "Bourgeois buiten". Toch valt ook in België een en ander te noteren over een streven naar seksuele emancipatie in de studentenbeweging van toen.

In februari 1967 publiceerde het studentenblad "Ons Leven" een 'seks-aflevering'. Maar de academische overheid struikelde over het brave aankaarten van pedofiele praktijken in katholieke internaten. Maar ze had het evenzeer moeilijk met het hoofdartikel van hoofredacteur Ludo Martens die een studentenvakbeweging verdedigde onder de kop: "Weg met de Vlaamse Beweging". Ludo Martens werd uitgesloten en zou naar Gent gaan om verder te studeren. Studentenleider Paul Goossens (foto) vertelt in Humo: "Je wist dat er herrie van zou komen, ook met onze eigen achterban". Tot zover de seksuele revolutie in het Leuven van de jaren '60.

Intussen hadden ook de Gentse studenten de pornografie ontdekt. Renaat Willockx (foto), een van de studentenleiders vertelt: “De revolte van maart '69 was eigenlijk een samenloop van omstandigheden. Het cultureel convent plande een avond over de zin of onzin van pornografie. Daar zouden een aantal prominenten komen spreken, elk vanuit hun eigen discipline. Etienne Vermeersch vanuit het morele standpunt, Broeckx vanuit kunsthistorisch standpunt en Bultinck, een advocaat, over het juridische aspect van porno. De organisatoren hadden voor deze avond materiaal vanuit de porno-industrie verzameld, waaronder films en dia's (foto). Maar de rector besloot dat enkel dia's van erotische Romeinse en Griekse kunstwerken mochten vertoond worden."

Eigenlijk was het louter toeval dat er protest uitbrak rond deze bijeenkomst. Willockx: "Normaal gezien hadden wij, een groep van 400 studenten, die avond iets anders op de agenda. Als afsluiter van een studiedriedaagse zouden er een aantal studenten uit Parijs komen spreken. Maar zij kwamen uiteindelijk toch niet opdagen, dus trokken we met die 400 studenten naar de debatavond over pornografie. Wij pikten niet dat de rector een verbod had opgelegd en besloten de avond niet te laten doorgaan. We stemden in de volgende dag te protesteren tegen het dictatoriaal optreden van de academische overheid. Als protestactie hebben wij de dag nadien het rectoraat bezet. De hoofdingang was afgesloten, maar wij zijn binnengekomen langs een zijdeur, die we hadden ingebeukt. Op die manier openden we de grote deur. Daardoor werden wij beschuldigd van huisvredebreuk door middel van inbraak. De protesterende studenten werden hardhandig door de politie verwijderd. Dat was het begin van een hele revolte die 10 à 15 dagen geduurd heeft.” Ook Renaat Willockx vloog van de universiteit.

Er was wel degelijk een probleem, herinnert Willockx zich: “Jazeker. In de periode dat men mij uitsloot van de universiteit waren er in de tijdspanne van één jaar nog een heel aantal andere gevallen die zich voordeden. Jef Geeraerts kreeg problemen nadat hij in Gangreen had geschreven over zijn seksuele escapades in Congo. Er werden ook films verboden. En een professor aan de universiteit van Leuven, Bundervoet, werd het zwijgen opgelegd omdat hij afwijkende ideeën verkondigde.”

Heeft het allemaal iets uitgehaald? Renaat Willockx is zeker van wel: “In mijn tijd was de grote discussie nog of mensen wel mochten vrijen voor het huwelijk. Dat was toen nog zeer controversieel. Laat staan dat je kon gaan samenwonen zonder te huwen. Dat was zelfs een echte schande. Op dat vlak is er veel veranderd. Jongeren kunnen nu wel een verhouding hebben waarin zij samen slapen, samen vrijen, samen wonen zonder te huwen en vooral zonder dat daar iemand problemen mee heeft. Langs de andere kant is het wel zo dat wij in de periode van de jaren zestig experimenteerden met seksualiteit omdat het ten eerste allemaal nieuw was en ten tweede omdat de pil net was uitgevonden. Vanaf dat moment kreeg je een beweging waar ook de vrouwen konden zeggen “ja” of “neen”. Zij hadden vanaf dat moment veel meer hun eigen keuzes in handen. En het betekende dus ook dat zij makkelijker tot seks konden over gaan dan vroeger. De eeuwige dreiging van zwanger te worden viel weg.”

Er kwam ook meer democratie, en een groter bewustzijn van de problemen in de wereld. Willockx: “De universiteiten zijn gedemocratiseerd. Tijdens de jaren zestig kwam men vooral op tegen de dictatuur van de professoren, omdat de studenten geen enkele inspraak hadden. Dat is veel verbeterd. Daar waar vroeger geen enkele tegenspraak geduld werd van studenten, aanvaardt men die nu wel. Vroeger was de professor een heilige. Hij was de heerser, de keizer van zijn faculteit. Zoals nu vanuit vredesbewegingen protest is tegen de oorlog in Irak, waren wij, op een gelijkaardige manier, ook gemobiliseerd tegen de oorlog in Vietnam. En tot slot startten tijdens de jaren zestig ook de Dolle Mina's, de vrouwenbeweging, met thema's rond abortus. Veel van hun eisen zijn er door gekomen, wat een goede zaak is.”

Het volledige interview met Renaat Willockx lees je hier.

Louis Paul Boon: kunstenaar en pornograaf

De weigering van CD&V’er Ludo Helsen om de naaktfoto’s uit de Feminatheek van Louis Paul Boon (foto) te exposeren in Antwerpen deed al heel wat inkt vloeien en websites vollopen. Koen Calliauw deed op Indymedia zijn duit in het zakje.

Boon verzamelde zijn 24.000 foto’s tussen 1954 en 1979. Geobsedeerd en quasi wetenschappelijk. Hij had rubrieken. Een greep hier uit: “Heet kindvrouwtje”, “De Engeltjes”, “De muis”, “Het ondergoed”,… Hij verzamelde honderden subcategorieën in sigarendoosjes. Zoals: “Het opstropen der kousen”. En naar de vorm der borsten: “De kleine scherpe”, “De volle ronde met scherpe tepel en donkere nimbus”. Voorwaar een specialist. Zelf zei hij hier over: “Het is leuker dan pijpen en paraplu’s uit alle landen van Europa bijeen te brengen”. De vrouwen in zijn collectie geven een uiteindelijk nogal preuts tijdsbeeld. Ze hadden toen wel allemaal haar op hun kut. Boon begon te schrijven toen hij nog zijn kost verdiende als gevelschilder. Hij was ook kunstschilder. Iets later in de veertiger jaren werkte hij als redacteur bij het communistische “De Rode Vaan”, toen nog een dagblad. Ook ik werkte daar jaren, een weekblad dan, in de zestiger en zeventiger jaren. Mijn oudere collega’s beweerden dat ik aan het bureau van Boon zat en zijn “Remington”, een schrijfmachine die terecht “machine heet, gebruikte. Boon was daar niet echt gelukkig. Wat in zijn hoofd spookte correspondeerde niet zo best met de Marxistisch Leninistische ideologie van toen. Ik begrijp dat. Op die KP krant doken wel meer journalisten op die er maar “half ze gat” bij hoorden. Toen ik er werkte kende vele linotypisten en letterzetters invormers aan “de steen”, “de Louis” nog. Een Aalsterse arbeider onder de arbeiders en zelfverklaarde “viezentist”. Een “geniale arbeider”.

Deze “viezentist” schreef een oeuvre bij elkaar dat meer dan dat van de “bourgeois” Hugo Claus de Nobelprijs voor literatuur verdiende. In het schone katholieke Vlaanderen van toen, waar het nog krioelde van omhooggevallen schoolmeester met baard zonder moustache, à la Ludo Helsen, werd “Boontje” door de literatuur kenners meewarig bekeken. Litteraire monumenten als “De Kapellekensbaan” “De voorstad groeit”, “Zomer te Ter-Muren”, “Het nieuwe onkruid”, “Mijn kleine oorlog” zinden de literatuur pausen niet. Zijn boeken werden gesaboteerd en verkochten slecht. Boon ging voor decennia bij het socialistische dagblad Vooruit werken, waar hij dagelijks zijn “Boontjes” als mini columns publiceerde.

Louis Paul Boon was een zeer bewuste linkse socialist met anarchistische trekjes. Een individualist die solidair bleef met de werkende mensen in de volkswijken van zijn Aalst. Hij had een grote belangstelling voor seks, erotiek, porno en begreep het belang hier van voor mensen die eeuwenlang door het Christendom met een diepgeworteld zondebesef opgezadeld waren. Om de Vlaamse literatuur pausen “te kloten” en omdat erotiek bij het volle leven hoort, publiceerde hij in 1972 bij “De Arbeiderspers” het pornografische verhaal “Mieke Maaikes obscene jeugd”. Bij dezelfde uitgeverij was een jaar eerder, in 1971, “Priester Daens” verschenen. Een succes en weldenkend Vlaanderen zag de verloren zoon al naar de stal terug keren. Dat was buiten deze gevelschilder gerekend. Hij smeet weldenkend Vlaanderen Mieke Maaike in de smoel.

Louis Paul Boon was geobsedeerd door de kracht van vrouwen. Door hun persoonlijkheid en seksuele energie, waarbij het pietje van een man maar bleek afsteekt. Desondanks menen massa’s mannen dat de wereld rond hun lul draait en vrouwen dol te krijgen zijn door die keihard en voor een liefst zo kort mogelijke tijd op en neer te bewegen, zonder enig benul hoe ze hun ejaculatie kunnen controleren. Het orgasme van een man betekend niets in vergelijking met de meerdere orgasmes van een vrouw. Darwin zal dat in zijn evolutieleer kunnen verklaren. Vrouwen zijn de “sterkste” en het is geen fabeltje dat doorheen de voortschrijdende evolutie een moment kan bereikt worden waarin de man als overbodig verdwijnt, zoals zovele diersoorten voor hem. Boon begreep vrouwen en had er respect voor. Dat blijkt uit zijn werken, dat blijkt uit zijn “Fenomenale Feminateek” die aldus een belangrijke achtergrond biedt voor het werk en denken van deze grote schrijver en “viezentist”. Boon was een feminist in een periode dat met ondermeer “Dolle Mina” vrouwelijke preutsheid verdween. Weg met de knellende BH’ s, vrouwen eisten porno voor vrouwen. En schreven er.

Maar terug naar “Mieke Maaikes obscene jeugd” en “student Stijvekleut” met zijn proefschrift. Over de amper twaalfjarige Mieke Maaike: “ Bijna nooit werpt ze alles weg, ze behoudt nu eens haar te korte witte kleedje, dan d’ r kousen en schoenen, en eens blijft ze zelfs een hoerebroekje met wijde split dragen. Het is steeds iets van niets, een lintje, een strikje, een paar hoge laarsjes, een vleugje verf, en daartussen zien we d’ r muis, niet als deze van een dier, maar als deze van het meisje dat we dagelijks in de straat ontmoeten, en dat we dan nakijken kunnen, al denkend…”.

Niet als deze van een dier, maar als deze van het meisje uit de straat… De “muis” als trots vrouwelijk wapen. In vele werken van Boon komen die meisjes voor, als fabrieksmeisjes, als meisjes uit de volkskroegen, meisjes in kroostrijke gezinnen waar kinderen in één bed slapen, hoertjes… Zijn werk is verwant aan het naturalisme van de socialistische schrijver Piet Van Aken (1920-1984) uit de Antwerpse Rupelstreek (Boom, Willebroek ) met haar steenbakkerijen waar jonge fabrieksmeisjes op hun eerste werkdag door de ploegbaas ontmaagd werden. (“Klinkaart” – 1954). Voor Boon was een vrouw, een meisje, geen dier. Met zijn 24.000 foto’s in zijn “Fenomenale Feminateek” trachtte hij dat beter te begrijpen. Voor Boon had een vrouw recht op een eigen leven, niet als slavin van de man. In “Mieke Maaikes obscene jeugd” toont hij een twaalfjarig, sterk “loeder” waarvoor volwassen mannen knielen. Een meisje dat ongeremd “neemt” en siddert van genot. Dat is respect hebben. Wanneer Mieke Maaike ouder wordt en beïnvloedt wordt door de “normen en waarden” neemt die kracht af en gaat zij knielen. Je leest hoe Boon dat betreurd en er zich woedend om maakt. Mieke Maaike wordt volwassen, de kerk doet haar werk en de jonge vrouw is klaar om te koken en te baren. Het “loeder” wordt een slet.

Mieke Maaike is van een ander kaliber dan “Lolita” van Vladimir Nabokov (1955). Ook Nabokov beschrijft de relatie van een oudere man met een dertienjarig meisje. Men kan “Lolita” geen pornografie noemen. De “dader”, die zich moet verantwoorden, doet dat in een toon van zelfaanklacht en verdediging. De stijl is subtiel. “Lolita” werd dan ook snel in brede kring aanvaard. Maar ook Lolita is een zelfbewuste jonge vrouw. Boon verontschuldigt zich niet (of het moest in de hilarische “thesis” van Steivekleut zijn ), maar valt een hypocriete maatschappij aan waar seksualiteit en jongeren een taboe was. Pas tien jaar voor “Mieke Maaikes obscene jeugd” publiceerde Jos Van Ussel, gesteund door Jaap Kruithof, “Jeugd voor de muur”. Een boek dat het opnam voor het recht op seksualiteit van jongeren en masturberen niet als “hersenverwekende” doodzonde omschreef. Het Vlaams kot was te klein…

“Viezentist” ? Hij had dat cynisme nodig om recht op te blijven staan, onze gevelschilder uit Aalst. Terwijl mijnheer pastoor in het geniep zijn misdienaartje neukte, schreef Boon wereldliteratuur en knipte “vieze prentjes” uit de boekskes. Wie nu deze verzameling ziet, vraagt zich af of vice-gouverneur Helsen en zijn geestesgenoten wel goed bij hun hoofd zijn. De schrijver Stefan Brijs weet het. Hij weigert uit protest de “Provinciale prijs voor Letterkunde” en stuurt de 2.480 euro terug naar “viezentist” Ludo Helsen.

Om het af te leren. Een paar citaten uit “Mieke Maaikes obscene jeugd”, niet door Steivekleut ,maar van het meisje gezien door de ogen van Boon. De bijna twaalfjarige is in een kamer met de paps van haar vriendinnetje. Er zal een optocht door de straat trekken ( carnaval in Aalst ? ). Ze heeft bewust en te kort kleedje aan en draagt geen broekje. Ze buigt zich voorover door het raam om naar de stoet te kijken. Ze toont haar kont… En ze weet het.

“Ik boog me nog wat dieper uit het raam naar buiten en zette de benen wat open om meer steun en zo te krijgen. Zo kon hij niet alleen me kont maar ook nog, als hij wou, me kutje zien dat als een gebarsten perzik met dons bezet was geraakt. (…) Ik voelde z’n hand onder me rokje glijden, zorg ervoor dragend niet al te brutaal op te treden, want zo was hij, die vriendelijke man. Hij legde gewoon, bijna alsof het bij toeval gebeurde, de hand tegen me bil aan, en liet ze daar rusten. (…) Z’ n hand gleed hoger en bevoelde de ronding van me kont, eerst nog voorzichtig genoeg, dan de beide handen van me volle maan bevingerend en betastend, haast als een ruimtevaarder die d’ r geland was. (…) Met de vinger volgde hij me reet, tussen de beide halve bollen in. Hij taste me hele reet af, bleef aan het strontholletje haperen en streelde daar een hele poos het voor hem misschien lieflijk aanvoelend grotje. (…) En opnieuw alsof het toevallig was. Hij haalde de vinger van me strontholletje weg en nam schroomvallig, zoals mevrouw Courths-Mahler zegt, me muisje in de hand. Hij omvatte het helemaal, hij kneep er even in. En daar ik nog steeds geen protesten uitte, opende hij me schaamlipjes, bevochtigde z’n vingers eraan, en terwijl zijn wijsvinger me knobbeltje – student Steivekleut noemt het de clitoris, maar meisjes zelf noemen het “me dief” – wreef, wrong z’n duim aarzelend de mond van me muis binnen. (…) Ach, stilaan naderde ik het ogenblik waarin men geen weerstand bieden kan of wil. Ik hijgde. Me prille borstjes gingen op en neer in me kleedje en met niets ziende ogen keek ik de straat in, naar de historische stoet of wat het ook weer was. (…) Me muis werd voor de allereerste keer afgespeeld en ik voelde hoe ik de eindmeet naderen zou. Ik spande me buikspieren op en steunde krampachtig tegen de vensterbank. M’ n hijgen ging onbewust over in het uitstoten van dierlijke kreetjes. (…) Ik raakte niet verder meer, een laatste rilling doorliep me. Ik schreeuwde nog iets onverstaanbaars en me geil spoot over z’n hand, in zo grote hoeveelheid dat het bijna een plasje werd aan me voeten. Het leek erop of ik me bepist had”.

Het volledige artikel van Koen Calliauw vind je hier

Feminatheek kunst of geen kunst?

Porno is geen kunst. Dat is klaar en duidelijk voor Ludo Helsen. Hij is gedeputeerde voor cultuur van de provincie Antwerpen. Hij annuleerde de tentoonstelling "Fenomenale feminatheek" van Louis Paul Boon.

De schrijver legde tijdens zijn leven een hele collectie foto's aan van blote vrouwen, die hij zijn "Fenomenale feminatheek" noemde. Het was de bedoeling om de hele collectie van 22.400 stuks te tonen in het Fotomuseum in Antwerpen, maar dat gaat nu niet door. "Het artistieke gehalte van de collectie is te laag", zegt gedeputeerde Ludo Helsen. Bovendien vreesden de organisatoren dat ze met bepaalde foto's in de problemen konden komen. Er zitten immers ook foto's van erg jonge meisjes tussen.

De beslissing van CD&V'er Helsen maakte heel wat verontwaardigde reacties los.

Normaal gezien zou Stefan Brijs over enkele maanden de Provinciale Letterkundeprijs officieel overhandigd krijgen van dezelfde gedeputeerde, voor zijn roman De Engelenmaker. In een open brief aan Helsen deelt Brijs mee dat hij die prijs zal weigeren en de bijhorende 2.480 euro zal terugstorten. 'Mijn geweten kan dit niet aan. Ik kan van een provincie waarin discriminerende wetten (het hoofddoekenverbod in Antwerpen en Lier) worden gestemd en waarin censuur wordt toegepast, geen prijs in ontvangst nemen', klinkt het in zijn brief.

"CD&V is versterkt uit de verkiezingen gekomen en wij zullen het geweten hebben." reageerde een lezer op het forum van Knack.

"Deze tentoonstelling verbieden is gewoon kinderachtig", reageert cineast Robbe De Hert. Hij leerde Louis Paul Boon goed kennen, toen die een rol in zijn film 'De Bom' speelde. "Ik heb toen zijn Fenomenale Feminateek gezien. Het was porno, maar dan van dertig tot veertig jaar geleden. Nu zijn de mensen echt wel wat meer gewoon."

Minister van Cultuur Bert Anciaux zei dat dit "heel oude, zelfs middeleeuwse politieke cultuur" is, "waar ik absoluut niet achter sta".

De Fenomenale feminateek van Louis Paul Boon is op 4 april 2008 wèl te zien op het literaire festival 'Zogezegd' in Gent. "Met 'Zogezegd' wil ik veertig jaar na '68 op zoek gaan naar wat er is overgebleven van de grote thema's van toen: de utopie, de verbeelding, het geloof in de toekomst en de seksuele bevrijding. Ik hoop dat daar onder andere duidelijk wordt dat de tijd dat er instanties waren die voor het publiek beslisten of een controversieel project wel of niet gezien mocht worden, voorbij is", zegt curator Anne Provoost.

Topmodel Toyota nu ook in pornoversie!

De term 'Griekse Beginselen' wordt wel eens gebruikt om het in bedekte termen over homoseksuele handelingen te hebben. Of het daarmee te maken heeft weten we niet maar Toyota wil niet dat een homo pornoster zich verschuilt achter het pseudoniem Lexus. De Japanse autofabrikant stuurde om die reden een aanmaning aan Eboy’s Studio’s in Zwitserland. Lexus is sedert 1989 een luxeauto van Toyota.

Een van de acteurs van Eboy bedient zich van de schuilnaam Lexus. Hij is ondermeer te zien in de bareback 'Spunkland', geregisseerd door Stéphane Moussu. Toen Toyota er lucht van kreeg dat er een homoseksuele Lexus pornofilms maakt, werd er meteen een advocaat op de zaak gezet. Deze heeft het bedrijf een brief gestuurd en gesommeerd om onmiddellijkk te stoppen met het gebruik van de naam Lexus. Toyota wil dit op grond van handelsmerkenbeschermingswetten verbieden. De naam zou zijn voorbehouden aan de luxe auto’s die Toyota Motors internationaal op de markt brengt. De brief komt rijkelijk laat want 'Spunkland' werd op de markt gegooid in juni 2005, het andere omstreden schijfje 'Cum Eaters' in 2006. Maar blijkbaar is er bij Toyota toch iemand die nu en dan de merknamen van de firma door Google jaagt.

Een woordvoerder van Toyota laat weten dat het automerk geen andere keuze heeft. Daniel Grangier van de Eboys Studio wil best met Toyota praten, maar zegt dat als dit een voor twee partijen gewenste afspraken oplevert hij desnoods de beslissing van een rechter met belangstelling tegemoet te zien. Grangier heeft aangegeven dat de naam Lexus voor de acteur is gekozen als verwijzing naar een Griekse god en niet als verwijzing naar het automerk. “Een rechter moet maar beslissen of Toyota het alleenrecht op de naam van een Griekse god heeft,” aldus de woordvoerder van Eboys.

De advocaat van EBoys is nu in onderhandeling met de juridische afdeling van Toyota. Mocht Toyota zijn zin krijgen, dan moet EBoys wereldwijd de twee films terugroepen waarin de omstreden acteur te zien is.

De démarche van Toyota zorgde al voor gemengde reacties. Ene Sjoerd op het forum van een autoblog: "Hahaha, misschien moet Ford ook maar eens wat met de naam escort gaan doen" En andere blogger merkte op: "Zolang ze de uitlaat van de Lexus niet fucken is er toch niets aan de hand?" En verder: "Domme zet van Toyota. Als je het had genegeerd kraait er geen haan naar….nu moet je zo nodig procederen en associeert iedereen en z’n Lexus met homoporno voor de komende week."

Andere vraag is of Toyota dit doet omdat het bedrijf iets tegen homo's of de associatie met homoseksualiteit heeft. Een deelnemer op het forum van GayNL stelt dat alvast in vraag: "het gaat hem niet over de naam die ze gebruiken maar voor de reputatie van Toyota dat niet geassocieerd mag worden met de naam van een pornoacteur. zelfs als het om een heterosexfilm ging zouden ze er een probleem van gemaakt hebben, dus ik weet niet waarom mensen er moeilijk over doen om te zeggen dat Toyota het doet omdat ze een hekel hebben aan homo's." Dat wordt bevestigd op de website van AVN, een toonaangevende organisatie als het over porno gaat. AVN ontdekte dat fotografe Suze Randall in 2004 een gelijkaardig verzoek van Toyota ontving om te stoppen met de publicatie van foto's van Vivid-pornoactrice Lexus Locklear. Een andere pornosite, Lexus Cash, verdween ook van het internet na een brief van Toyota.

De website van Auto-zine meldt dat Toyoto het model RX400h alvast in Athene heeft voorgesteld. Dus toch een link met de Griekse Goden? Blijkbaar wel. Auto-zine besluit haar artikel van 3 juni 2005 met: "Ta Panta Rei' is een uitspraak van de Griekse filosoof Heraklitos. Het betekent "alles beweegt, niets blijft hetzelfde" en Lexus heeft met de RX400h voor flink wat beweging in het SUV segment gezorgd."

Op zoek naar de Griekse god Lexus hebben we alvast niets gevonden. Of is de Grote Zeus persoonlijk tussengekomen om de zaak te regelen?

Kuifje is geen... porno? kunst?

Een arrest dwingt de rechtenhouders van Kuifje en Magritte af te blijven van de "parodiërende" schilderijen van de Deense kunstenaar Ole Ahlberg.

De Deense kunstenaar schildert de stripheld perfect na, maar dan in chique erotische situaties. De inspecteurs Jans(s)en behouden hun waardigheid, zwevend in een compositie van de hemel die letterlijk gejat is uit een schilderij van René Magritte. De rechter baseerde zich op de parodie-exceptie, in 1994 ingeschreven in de Belgische auteurswet. De exceptie op het auteursrecht laat een kunstenaar toe het idioom van een collega gedeeltelijk over te nemen om het te parodiëren. De voorwaarden zijn dat hij kritisch, humoristisch en respectvol tewerk gaat.

"De schilderijen van Ahlberg zijn noch kritisch, noch humoristisch, laat staan respectvol", vindt meester Alain Berenboom, de verdediger van Kuifje en Magritte, die in cassatie gaat. "Potsierlijk!", valt Charly Herscovici hem bij. "Zo krijgt elke kunstenaar het recht om te grabbelen in het oeuvre van een ander om er geld uit te slaan." Dirk Voorhoof, wiens commentaar op het arrest in De Juristenkrant verschijnt, is in zijn nopjes. Hij argumenteert dat het auteursrecht "niet verstikkend" mag zijn en de mogelijkheid moet bieden tot het scheppen van creatieve werken, op basis van de "iconen die auteursrechtelijk beschermd zijn".

"Plagiaat of parodie, that's legal stuff. Ik ben een schilder, ik schilder niet in juridische categorieën. Schilders moeten schilderen wat ze willen", zegt Ahlberg aan Knack.

En hij voegt er aan toe: "Natuurlijk vallen er copyrights te respecteren, bijvoorbeeld de mijne." Dat vraagt om uitleg. In 1998, ten tijde van de affaire-Dutroux, exposeerde Ole Ahlberg in de Brusselse galerie Racines & l'Oeil. Een groep Vlaamse vrouwen protesteerde met pancarten tegen de 'pornografische' inhoud van de schilderijen, nadat ze al de helft van de 1000 in de stad verspreide affiches hadden afgerukt. De commotie bracht twee tv-stations ter plaatse. Advocaten lieten de twee Kuifjeschilderijen verwijderen. De resterende affiches werden voorzien van rode stroken op de plaats van de stripheld en van zijn raket. Drie jaar later kwam Ahlberg naar Brussel met nog meer erotische Kuifjeschilderijen, een expo die de steun genoot van de Deense ambassade. Onder de ogen van de vrouw van de Deense eerste minister, die de expo opende, bevalen de advocaten van Moulinsart de verwijdering en vernietiging van de werken, en de betaling van 10.000 euro. Dat alles binnen 24 uur. "Ik moest onverwijld naar een advocaat lopen en zo is het allemaal begonnen." zegt Ahlberg.

Bron: Knack/belga/08/10/07

Het wapen van Bart Peeters

In Humo van 10 april 2007 geeft Bart Peeters zich bloot. Aanleiding is een campagne van Kom op tegen Kanker. Het is echter niet helemaal gegaan zoals hij gehoopt had.

"Ik heb net een bescheiden trauma meegemaakt. Vrouwen tussen de 50 en de 69 jaar in elke Vlaamse provincies moesten er, zowel door mij als Peter Van de Veire en andere BV's, toe worden aangezet een mammografie te laten nemen. Als Antwerpen zou winnen, zou ik uit de kleren gaan en zou er een grote naaktfoto van mij aan de Boerentoren worden opgehangen. Die foto stond trouwens op internet, maar dan gecamoufleerd met Kom op tegen Kanker-bloempjes. Naarmate meer vrouwen zich lieten registreren voor een mammografie, werden er meer stukjes van de foto zichtbaar. Wat heeft die gemenerik van een Peter Van de Veire nu gedaan? Mannen zijn allemaal dezelfden, ze willen winnen. Dus heeft hij in zijn radioprogramma elke dag opnieuw stemmen geronseld! (...) Maar het ergste moet nog komen: die naaktfoto van mij is gehackt, de eerste week al slaagden computerfreaks erin de bloempjes weg te halen. Zo kon ik zien dat er op mijn foto, gemaakt door Lieve Blancquaert, ter hoogte van mijn Belangrijkste Wapenfeit sprake is van schaduwvorming! En dat was niet de afspraak: naakt is naakt, vind ik. Ik bedoelde het allemaal wel goed, ik wou Kom op tegen Kanker steunen, maar tegelijk wou ik die Fred Di Bono eindelijk eens een lesje leren. Met Ronny Mosuse heb ik er trouwens al mijn hele leven lang een discussie over dat niet alleen negers groot geschapen zijn. Maar helaas, het is een maat voor niets geworden."
Hopelijk krijgt Bart een nieuwe kans om zijn Wapenfeiten ten volle te tonen...

Porno en wetenschap?

De ontdekking van de clitoris dankt de geneeskunde aan Charles Estienne (1504-1594), een tijdgenoot van Vesalius. Estienne dacht nog dat de clitoris enkel diende om te urineren. Dergelijke prenten werden als erotisch beschouwd en in sommige landen zelfs verboden. om het verbod te omzeilen werden wetenschappelijke teksten toegevoegd.

Bron: Knack, 17 mei 2006