Francois Sagat: Geen mannelijk rolmodel

Een van de opmerkelijke interviews in 2009 was dat met François Sagat, Fransman, porno-acteur, mode-ontwerper, model en nog een paar dingen. Thomas Persson ontmoette François in een café in Parijs in de buurt van het Centre Pompidou. Een gesprek over zijn aanbidders, zijn vrouwelijke kantjes en schuchtere kleine jongetjes.

Hoe voelt het om het voorwerp te zijn van zoveel seksuele bewondering en zelfs verering?

FS: Ik kan niet zeggen dat ik het niet leuk vind maar het is van het goede teveel. Teveel voor wat het waard is. Ik kan begrijpen dat iemand fan is van Tina Turner of Cher. Maar van een pornoster? Ik kan de seksuele obsessie nog begrijpen omdat het met verlangens te maken heeft. Maar echt fan zijn van alle films, onthouden welke films je gedaan hebt en met wie, hoe lang je baard was... dat snap ik niet. Geobsedeerd zijn door de nieuwe video van Beyoncé, de choreografie, de kleding, dat is een ander verhaal, dat snap ik wel.

Er wordt heel veel over jou gepraat op het internet. Met de enorme toegang tot porno op het internet is de hele porno-industrie aan het veranderen.

FS: O ja, het internet heeft alles veranderd. Alle bedrijven, zowel in de VS als daarbuiten zijn bezorgd omdat ze zoveel geld verliezen. De enige manier om hun publiek aan zich te binden is het 'streamen' van films online. Niemand wil nog een DVD kopen. Zoals iedereen ook een meer compacte computer wil of een kleinere GSM.

Ik denk ook dat mensen ontdekt hebben dat het erotischer is om naar een amateurpornofilm op Xtube te kijken dan naar de gladde Amerikaanse films. De nieuwe lichting amateurporno heeft een persoonlijke intimiteit die je niet krijgt als het professioneel is gemaakt.

FS: Ja, ik weet het. In de professionele films is het beeld heel helder, het is goed gemonteerd, soms zijn de acteurs héél geil, maar niet altijd. De minder professionele films zijn opwindender. Men kijkt graag naar amateurs. Je wilt graag onbekenden zien, liever dan de bekende die seks heeft met een andere bekende.

Hoe is het om uit te gaan in de Gayscene, nu je zo'n grote ster bent geworden in dat milieu?

FS: Ik ga niet zoveel uit omdat ik overal herkend word en daar hou ik niet van. In het begin was het leuk maar nu werkt het op mijn zenuwen. Ze bekijken jou, wat je draagt, wat je koopt, met welke kaart je betaalt. Dan wil ik weg.

Je hebt een grote groep volgelingen, mensen die heel hard op jou gesteld zijn. Niet alleen omwille van de porno die je maakt maar ook voor andere dingen die je doet, ik denk aan een film waarin je toont dat je niet bang bent om te breken met je zeer mannelijke imago.

FS: O ja, en op die manier voel ik me dan ook zeker van mezelf. Ik denk niet dat experimenteren met je vrouwelijkheid iets vrouwelijks is. ik ben geen mannelijk rolmodel, omdat ik veel vrouwelijke kantjes heb. Ik ken mensen in de pornowereld die proberen hun mannelijkheid tot in het extreme op te vijzelen, en dat werkt dus niet.

We leven in een tijd waarin mensen geobsedeerd zijn door fitness. Er zijn meer fitnesscentra dan ooit. Heb je daar een verklaring voor?

FS: Wat mezelf betreft: ik vind een gespierd lichaam seksueel aantrekkelijk. Ik ben geobsedeerd door mijn eigen spieren. Ik was heel schuchter als kleine jongen. Dit is een foto van toen ik 15 was. Je gaat je ogen niet geloven.

Ben jij dat? Zo tenger en schattig. Je bent heel erg veranderd. Wanneer kreeg je interesse om de persoonlijkheid te creëren die je nu bent?

FS: Ik denk dat het begon op het einde van mijn mode-opleiding. Ik figureerde in een video die vrienden hadden gemaakt en ik vond het niet leuk hoe ik mezelf daarin zag. Ik vond mezelf te mager, vond dat ik niet goed sprak. ik begon mijn haar te verliezen en dat was een tragedie. Ik wilde veranderen. Ik begon te fitnessen. Mijn lichaam begon te veranderen. Ik scheerde mijn hoofd kaal en liet een tattoo aanbrengen.

Hoe voelde dat toen je begon te veranderen?

FS: Ik was opgelucht. Mijn vrienden daarentegen reageerden negatief. Iedereen, behalve mijn beste vriend Olivier, keurde de verandering af. Mensen dacht dat ik mijn leven aan het verknoeien was, anderen lachten me uit. Maar er waren ook mensen, van het intelligentere type, die het een interessante transformatie vonden. Uiteindelijk bleef ik in mezelf geloven en deed wat moest gedaan worden. Nu heeft iedereen het geaccepteerd.

Je wordt geaccepteerd omdat je een homo-icoon bent geworden. Had je dat al in gedachten toen je aan de transformatie begon?

FS: Neen. Ik deed het voor mijn eigen geluk. Ik dacht niet dat het zo belangrijk zou worden. Ik was niet echt van plan porno te maken, dat kwam gewoon op mij af en het werkte. Dit gezegd zijnde: ik denk dat ik gemaakt ben om porno te maken. Ik heb het dan niet over mijn Franse ervaring omdat die heel intiem was. Ik heb het over de Amerikaanse ervaring.

Wat is het verschil?

FS: in Frankrijk was het heel anders: drie mensen in een kamer, ik, mijn partner en de man die filmde. Zes maanden later in de VS bevond ik me in een gigantisch groot huis met een dozijn mensen op de set. Ik was een beetje bang de avond voordien maar tijdens de opname was ik heel kalm, wat heel raar is voor iemand die vroeger zo schuchter was.

De homocultuur is in staat om dingen te maken die beangstigend zijn, die we waarschijnlijk in het echte leven niet willen meemaken, zoals gevangenissen, oorlog en legerbarakken, volledige overgave of slavernij.

FS: Dat komt misschien wel omdat we een minderheid zijn en spelen met aspecten waarmee we vroeger werden onderdrukt. Brandweerlui, politiemannen en andere extreem masculiene mannen worden een deel van onze fantasie omdat ze het tegenovergestelde belichamen van wat homomannen zijn.

Het erotische zit vaak tussen de oren. Het gaat over fantasie en dromen. Jouw beroep is eigenlijk om die fantasieën te visualiseren op een of andere manier. Je zou dus kunnen zeggen dat je die fantasieën in je werk beleeft. Maar is dat niet heel verschillend van de realiteit?

FS: Ik denk dat ik minder seksueel ben dan mijn imago. Ik heb het allemaal meegemaakt: bondage, fistfucking, golden showers. Ik heb dat allemaal gedaan maar privé ziet mijn seksleven er heel anders uit. Ik ben niet wat mensen verwachten dat ik ben.

En dan is er dat andere deel van je imago, wat plezanter en artistieker is, zoals het project met Bernhard Willhelm. Hoe is dat tot stand gekomen?

FS: Berhnard kende mij al van vroeger en ik kende zijn werk. We ontmoetten elkaar en hij vertelde me dat hij een project ging doen dat geïnspireerd was door Peter Berlin.

Ik hou van Peter Berlin.

FS: Ik heb hem gezien in San Francisco.

Echt? En hoe zag hij eruit?

FS: zoals Anna Piaggi (lacht) Nee, echt waar. Hij zag er modieus uit maar op een goeie manier. Hij zag eruit als een oude stilist. Hij had zijn eigen outfit gemaakt neem ik aan. Hoedanook, Bernhard Willhelm en zijn fotograaf wisten precies waar ze heen wilden. Ze hadden een storyboard gemaakt met mij erin. Ik was zeer vereerd. Het was heel gestructureerd. Bernhard is nu eenmaal zeer goed georganiseerd. Het was heel belangrijk voor mij omdat het mij heel wat publiciteit opleverde. Ik vind het leuk als mensen mij contacteren en mij gebruiken voor hun projecten. Ik ga niet zelf bij hen aankloppen.

Interview door Thomas Persson op Interviewmagazine
Blog François Sagat

Ceci n'est pas un film porno

Met "Je fais du porno et j'aime ça" van mode-ontwerpster Murielle Scherre is het de eerste keer dat een populair magazine een pornofilm als bijlage heeft. Niet te missen dus. Op het DVD-doosje richt ze een woord van dank aan Carl De Caluwé, de CD&V-farizeeër die er een stokje voor stak dat haar project door Stubru zou worden gepresenteerd. "U hebt het op de kaart gezet, ook al was dat het minste van uw bedoelingen". Rechtse rakkers zoals De Caluwé krijgen dus lik op stuk. Met dank aan Goedele die het uitbrengen van de DVD mogelijk maakte. Al zal dat haar geen windeieren leggen. Porno is big business, verkoopt altijd.


Die jongen uit mijn klas die ouder was in jaren
En daardoor meer ervaren, van wie dat boekje was
Dat later op een dag door vader werd gevonden
Waarin die plaatjes stonden waarop je alles zag

Een vers uit 'De vrienden van vroeger' van Boudewijn de Groot. Porno is het plaatje waarop je alles ziet. Murielle is het daar duidelijk niet mee eens. Hoeft ook niet. Iedereen heeft het recht om haar/zijn eigen porno te maken en die ook te laten zien. En dat kan prikkelend zijn. Zoals een bobbel in een broek, of sexy vrouwenlingerie. Ik lees dat veel vrouwen dit soort films verkiezen boven de rechttoe rechtaan films. Als dat zo is dan ligt er een markt voor haar open.

De film van Murielle windt mij niet op. En dat komt zeker niet alleen omdat ik homo ben. Ik ben opgegroeid met heteroporno bij gebrek aan beter. Stiekum neuzen in de boekjes van pa. En ook: fantaseren bij foto's van naturisten in de magazines van de FKK ('Freie Kôrperkultur'). Ik kan de sfeer in 'Je fais...' appreciëren. Het heeft iets uit mijn puberteit. Toen ik klaarkwam bij het kijken naar de foto van een naakte jongen. Of de billen van een man die poseerde voor de kaft van 'De Naakte Aap' van Desmond Morris. Geilen op wat je niet ziet. Het zorgt soms voor méér voorvocht en superhevige orgasmes.

Maar ik heb intussen zoveel meer gezien. Het aanbod is zoveel groter en rijker geworden. Ik word verwend en dat vind ik leuk. Net zoals er meer fruitsappen, wijnmerken en appelsoorten op de markt zijn is er ook een veel groter porno aanbod. En laat daarbij de smaken maar verschillen.

Het grote aanbod en de grote beschikbaarheid zorgt ook voor meer kritiek. Vaak terecht, maar soms ook heel oppervlakkig. Jago (foto), een van de jongens uit 'Je fais...' zegt in Goedele: "Nochtans kijk ik nooit naar porno. Ik seks gewoon graag. En daar ging het mij om: tonen dat het ook anders kan en dat de meeste porno totaal onrealistisch is. Seks tonen zoals elke man of vrouw in de straat het beleeft." Als Jago zegt dat porno niet realistisch is, dan heeft hij eigenlijk gelijk. Geen enkele kunstuiting (is porno kunst?) laat enkel de realiteit zien. Elke cineast, schrijver of pornograaf doet iets met die realiteit, vervormt ze tot iets wat leuk is om naar te kijken of luisteren. Goeie porno laat niet alleen zien wat er gebeurt, het gebeuren wordt ook uitvergroot. Wat de personages doen komt in functie te staan van de seksbeleving van de kijker. Ik zou best een goeie pornoscène willen draaien met Anouk, Jago en Wim. Laten zien wat er echt allemaal gebeurt. Niet met schimmige beelden en gelimiteerde cameraposities zoals in de film van Murielle. Toen ik de scène bekeek dacht ik: zonde van de tijd en de energie.

De film van Murielle is geen pornofilm, maar een documentaire over hoe mensen seks beleven. Dat maak je op uit wat Murielle zegt en ook uit wat haar'acteurs zeggen. Het is meer 'Het leven zoals het is'. De realiteit die nu en dan een beetje geënsceneerd werd. En dat kan best boeiend en spannend zijn. Maar noem het geen pornofilm. Zoals in elk genre zijn er bepaalde wetten die je respecteert. Als je een opera opvoert zoek je mensen die kunnen zingen. Anders is het geen opera.Zijn de lijken in 'Witse' echt? Natuurlijk niet. Is het bloed in een griezelfilm echt? Evenmin. Nochtans gaat niemand het in zijn hoofd halen een film te maken met echte lijken om 'te laten zien wat er echt allemaal gebeurt'. Murielle zegt in het interview met Goedele: "Voordien bekeek ik seks zoals ik die zelf ervoer. Maar ik heb mijn mening serieus moeten bijstellen. Ik trok grote ogen toen een koppeltje me vertelde dat ze niet aan orale seks doen, omdat het hen niets zegt. Een ander koppel zoende liever dan te neuken." Precies. En dan komt porno. Om je te laten genieten van dingen die mensen niet altijd zo leuk vinden. Ik wil prachtige spuitende lullen zien en (in mijn geval iets minder vaak) sappige kutjes. Er mag best wat meer tederheid en speelsheid in porno zitten. Het klopt dat de meeste porno op mannen gericht en vrouwonvriendelijk is. Dat verander je niet door te weigeren penetraties of cumhots te tonen. Wat Murielle doet is het genre geweld aandoen en daarmee hoopt ze het te verbeteren. Maar dat gaat dus niet. Leer eerst het vak en doe er pas daarna je eigen ding mee.

Reclame...

American Apparel verovert de wereld

Eerlijk gemaakte kleren hoeven niet saai te zijn. Het Amerikaanse T-shirtmerk American Apparel verovert de wereld met kleurrijke T-shirts, vintage geïnspireerd ondergoed en een gezonde dosis seksualiteit.

Er was eens, halfweg de jaren zeventig, een jonge Canadese Jood die luisterde naar de naam Dov Charney (foto). Tijdens een van zijn bezoekjes aan zijn grootmoeder in Florida ontdekte hij dat er iets bestond als een kwaliteitsverschil. De katoenen T-shirts van het merk Hanes deden de nylon exemplaren die hij kende verbleken, en hoewel hij nog adolescent was, zette hij een handeltje op. Hij kocht Hanes-T-shirts aan in de VS en verkocht ze met winst in Montreal. Dat hield hij vol toen hij naar de universiteit trok, in die mate zelfs dat zijn zaakje op de duur zo goed draaide dat hij zijn studies liet voor wat ze waren en zich volledig op de textielsector stortte. Hij doopte zijn bedrijf American Apparel, of Amerikaanse Kleren, vanwege de mythische status die hij tijdloze, niet-seizoensgebonden kledingstukken toeschreef.American Apparel is de grootste T-shirtfabrikant binnen de Verenigde Staten, met 3.500 werknemers en een omzet van 250 miljoen dollar in 2005, met meer dan honderd winkels wereldwijd en veertig nieuwe adressen die voor het eind van het jaar zullen openen. New York alleen al telt er veertien, en het imperium reikt tot in Seoel, Tokio en Tel Aviv. Filialen rijzen ook in Europa als paddenstoelen uit de grond. Parijs zal er deze zomer vijf tellen, Londen drie, en in Amsterdam opende er een winkel in december van vorig jaar. Ook Duitse grote steden als Berlijn, Frankfurt, Hamburg en Keulen hebben hun eigen American Apparelshops.

Je zou de opmars van het merk kunnen vergelijken met die van H&M. Beide merken produceren massa's goedkoop textiel (een T-shirt van American Apparel kost gemiddeld 16 euro), hun doelgroep is jong.

Maar daar eindigt de vergelijking ook. Want in tegenstelling tot de andere massamerken gaan ze er bij American Apparel prat op dat hun kleren eerlijk worden gemaakt. Er komen met andere woorden geen kinderhandjes (die werken in de zogenaamde Sweatshops) aan te pas, de werknemers worden er zelfs in de watten gelegd.Eerlijke economie is het kloppende hart van het merk. Sweatshopvrij en verticale integratie, het zijn geen loze woorden, maar realiteit. De arbeiders, meestal migranten, krijgen een vast contract in plaats van het traditionele seizoenscontract, en worden gemiddeld het dubbele betaald van het vereiste minimumloon in de Verenigde Staten. Ze hebben toegang tot een betaalbare ziekteverzekering, gratis maaltijden, lessen Engels en af en toe een massage. En om te bewijzen dat hij het echt meent: op 1 mei liet de grote baas de machines in de fabriek stilleggen, zodat zijn werknemers, onder wie heel wat latino's, konden deelnemen aan de migrantenmars. "Migranten zijn ook Amerikanen", stelt Charney op zijn website. "Ze zijn de Amerikanen van de toekomst."

Van conservatief Amerika krijgt hij de wind van voren voor zijn progressieve activisme. Eén kwade schrijver vond het feit dat Amerika in zijn merk wordt vernoemd al een blaam voor het volk. Daar komt nog eens bij dat Dov Charney ook buiten zijn politieke standpunten niet bepaald onbesproken is. De 37-jarige man heeft wat ze noemen een gezonde seksuele appetijt. Hij is een liberal in elke betekenis van het woord, een vrije vogel die al heel wat katjes, al dan niet in het donker, heeft geknepen.

Het is dan ook niet de ethisch correcte manier van zakendoen van directeur Charney die de kleurrijke T-shirts, onderbroekjes en accessoires van American Apparel tot cultproduct verheft. Het ware geheim achter het succes van American Apparel is de playboy Charney en zijn obsessie voor de jeugd van vandaag.

Die noemt hij in het magazine van The New York Times erotisch gedreven en ruimdenkend. En hij wil er maar al te graag deel van uitmaken. De advertenties stralen dat ook uit. Op alle foto's staan jonge twintigers, geen modellen, maar gewone meisjes en jongens, met een kledingstuk van American Apparel om het lijf. Dat is dan vaak ook het enige wat ze aanhebben.Er zijn jongens in bleke blote konten en meisjes die eruitzien alsof ze net zijn klaargekomen. Meer dan eens in een slipje, met de benen open, maar ook in de douche of in bad. Charney maakt zijn foto's soms zelf, met eigenhandig gekozen gelegenheidsmodellen. Hij zegt dat hij wekelijks tientallen aanbiedingen krijgt van meisjes die in zijn campagnes willen figureren.Af en toe figureert hij ook zelf. Op de website is een campagnebeeld te zien van het lichaam van een man in blauwe boxershort, met op hem een meisje in slipje dat hem masseert. De man is Charney, en zijn opwinding is duidelijk zichtbaar. Het Porno magazine Adult Video News becommentarieert de website overigens als een van de beste softcore websites die ze tot nu toe hebben gezien.

Charney zelf vindt zijn levensstijl niet liederlijk, maar normaal. "Zo staan jonge mensen vandaag in het leven", zegt hij. "Het zijn de kinderen van de babyboomers. Ze zien geen kwaad in een gezonde dosis erotiek als onderdeel van het dagelijks leven." Charney is dol op zijn oude nummers van Penthouse en Oui, die hij eerder kunst dan porno noemt.

Vorig jaar werd hij drie keer aangeklaagd, weliswaar niet voor seksueel getinte misdrijven, maar wel door (intussen ex-)werkneemsters die moeite hadden met de collectie vintage porno die hij in zijn winkels tentoonstelt. Hij won één zaak, een andere werd in der minne geregeld, een derde is nog hangende. Een direct gevolg hiervan is dat alle nieuwe werknemers wordt gevraagd een document te ondertekenen waarin ze verklaren dat ze zich bewust zijn van de seksuele geladenheid van het merk, en dat ze die aanvaarden.

Een zekere Jared uit Phoenix Arizona vat zijn visie op Charney als volgt samen: "It’s too bad that the ideal of a modern American bussinessman is a Canadian—Regardless it’s because of him & people like him that I have hope for the future of the American economy."

Bron: De Morgen Magazine, 13 mei 2006

American Apparel plant voorlopig geen winkel in België, maar een selectie van de producten is wel online verkrijgbaar via de website http://store.americanapparel.de