Belg wint prijs in Berlijn

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Jean Daniel Cadinot overleden

Op 23 april 2008 overleed de Franse fotograaf en pornomaker Jean Daniel Cadinot aan een hartstilstand. Hij werd 64.

Cadinot werd geboren in 1944 in Parijs. Zijn ouders waren kleermakers. Met de nodige ironie merkte hij op dat hij er zijn beroep zou van maken mannen uit te kleden in plaats van ze te kleden. Cadinot realiseerde zich dat hij homo was op twaalfjarige leeftijd. Als studierichting koos hij fotografie. Zijn carrière begon in de studios Valois, waar hij pedagogische filmpjes draaide.


Snel begon hij van fotografie zijn beroep te maken. Hij trok de aandacht met naaktfoto's van bekende Fransen: Yves Navarre, Patrick Juvet en Pascal Auriat. Hij was gelanceerd en zijn talent werd erkend. Tegen 1978 had hij 17 erotische fotoboeken op zijn naam staan met een verkoop van 200.000 exemplaren. Dat jaar zag ook 'French Art' het daglicht, het bedrijf dat tot zijn dood zijn films zou uitbrengen. Hij maakte een eerste, vrij korte film op 16 mm: 'Tendres Adolescents'. Hij zou er in totaal 80 maken. In het begin onder de pseudoniem 'Tony Dark'.

Om de website 'Movie Barn' te citeren: De films van Cadinot zijn tegelijkertijd ongelooflijk artistiek én seksueel opwindend. Bovendien vertelt hij bijna altijd een verhaal. In het begin duidelijk met autobiografische elementen. Zijn afkeer voor de katholieke kerk komt in meerdere films bovendrijven. Zijn ervaringen in vakantiekampen en bij de souts werden verwerkt in films zoals 'Jeu De Pistes" en 'Les Minets sauvages', twee hoogtepunten uit de jaren '80 van vorige eeuw. Cadinot is een product van Mei '68. Kritiek op autoritaire en vaak religieuze gezagsdragers wordt niet gemeden. Porno had toen nog iets wat het nu grotendeels kwijt is: iets subversiefs wat chockeerde en provoceerde. Zoals de Amerikaanse heteropornofilm 'Deep Throat' heel Amerika op zijn kop zette, zo werd Cadinot door de mainstream pers vaak beschreven in een terminologie waarin 'berucht' meer gebruikt werd dan 'beroemd' "Porno bevond zich in een niemandsland, ergens tussen misdaad en kunst" zegt de schrijver Norman Mailer in de documentaire over 'Deep Throat' Cadinot belandde wegens zijn activiteiten trouwens voor enkele dagen in de gevangenis. Dat het ook in deze eeuw nog niet evident is om gelinkt te worden met porno ondervondt Michel Duponcelle, Kabinetschef van de Brusselse schepen Mohammed Lahlali. Duponcelle moest ontslag nemen nadat bekend raakte dat hij de rol van corrupte bouwpromotor speelde in 'Secrets de Famille' (2004). Dat Duponcelle enkel gekleed en zonder deel te nemen aan seksscènes in de film voorkomt kon niet gelden als verzachtende omstandigheid.


Cadinot verkoos het maken van films boven de fotografie. Hij merkte ooit op dat fotografie te beperkt was om te kunnen tonen wat hij wou. Cadinot verwerkte in zijn films de weg die homoseksuelen de voorbije 30 jaar hebben afgelegd. Je vindt zowel scènes in de besloten homobars uit de jaren '80 ('Les hommes préfèrent les hommes) als verhalen over homo's die nog in de kast zitten in de jaren '90(C'est La vie'). Van in het begin slaagde hij erin de kijker te verrassen. Dat komt omdat hij steeds de vinger aan de pols houdt en elementen uit het echte leven in zijn producties verwerkt. Hij geeft je nooit het gevoel dat je het al eens gezien hebt. Zo is 'La Main au Feu'(1989) eigenlijk een voortborduren op 'Garçons de Plage'(1982). Al is het dan weer een meesterzet geweest om voor 'La Main' de Amerikaanse steracteur Danny Brown (rechts op de foto, links zit Driss Rachid) te laten meedoen. Brown speelt de rol van een jong boefje dat argeloze toeristen van hun jeep of hun motorfiets berooft. Maar op het einde wordt hij zoals het hoort op een passende manier gestraft.

Cadinot was trouwens niet zo voor het woord 'pornografie' Dat klonk voor hem te negatief. Hij wist als geen ander waarom. Hij heeft steeds geprobeerd om de seksuele actie in zijn films - dan weer brutaal, dan weer vol van tederheid - naar een hoger niveau te tillen. Dat is hem niet gelukt. Porno blijft meestal nog geklasseerd onder 'obsceen' (door rechts en extreem-rechts) of als 'onderdrukkend' (door onze progressieve medemens).

Naarmate hij meer naambekendheid kreeg kwamen de acteurs vanzelf. Uit Frankrijk, maar ook uit Nederland, Duitsland, Italië... Ook de Arabische wereld is altijd goed vertegenwoordigd geweest. Hij maakte de voorbije jaren een hele reeks met Arabische jongens in de 'Nomades' reeks. Diversiteit is voor Cadinot nooit een probleem geweest. In zijn derde film ('Hommes de Chantier' uit 1981) speelt al een prachtige zwarte kerel mee. Ook uit België kwam talent: Peter Jan Verbist is te bewonderen in 'Mon Ami, Mes Amants' en 'Cours Privés '(2002).

Cadinot heeft zich altijd verzet tegen de clichés die de ronde doen over porno-acteurs. In een interview met Zizo (maart/april 2002) ontkent hij alvast dat hij zijn acteurs zelf eerst 'test': "Ze vallen niet op mij, hé? Ze worden door mekaar aangetrokken. Ik kan je verzekeren dat er naast de set ook heel wat gebeurt. Ze slapen normaal altijd in aparte kamers. Ik moet niet meer vertellen zeker? Ik ben de enige professional. De rest zijn allen amateurs. Mijn acteurs verdienen wat bij, dat klopt. Maar ze kunnen daar niet van leven, hé. Bijna allemaal hebben ze nog een andere job. Dat geld is maar bijzaak. Het is geen crapuul, hé. Want mensen hebben soms een verkeerd beeld van een porno-acteur. De meesten doen het gewoon om zichzelf te bewijzen. Omdat ze er zin in hebben. Om te tonen dat ze charme hebben. De meeste jongens draaien twee à drie films. Sterren heb ik niet. Er zitten geen adonissen in mijn films. Ze hebben allemaal wel één of andere défaut. Het zijn jongens van vlees en bloed. Niemand verdient de kost als professioneel model of zo. Maar ik vind hen wel mooi, en mijn publiek blijkbaar ook. Moeten ze dan kunnen acteren? Je gelooft me misschien niet, maar een goeie porno-acteur moet intelligent zijn. Boven en onder de gordel moeten in evenwicht zijn. Met idioten draai je geen films! Een idioot kan niet eens goed pijpen. Wat zou hij dan goed kunnen acteren? (lacht) Je hebt dus verstandige jongens nodig die hun gevoelens kunnen tonen." Het is uiteraard een deel van de marketing van elke pornomaker dat het publiek het gevoel krijgt dat de acteurs zich amuseren. Een van de andere grote spelers op de markt, Bel Ami, speelt daar nog sterker op in. Bovendien wordt daarmee het voyeurisme van de pornokijker extra geprikkeld. Terwijl je in de jaren '80 en '90 enkel de afgewerkte scènes te zien kreeg, krijg je in de jaren '90 - mede door het gebruik van DVD - meer en meer extras en achtergrondreportages. Ook op dat vlak heeft Cadinot (weliswaar met mondjesmaat) pareltjes gemaakt. Zijn overlijden laat verhopen dat nog meer van dat materiaal wordt gepubliceerd.


In de 30 jaar dat Cadinot porno maakte is het wereldje ongelooflijk veranderd. De evolutie van de techniek heeft daar uiteraard mee te maken. Van 16 milimeter pelicule naar de meest geavanceerde digitale technieken. Het internet verhevigde die orkaan nog. Je kan nu niet alleen films bestellen via de website, maar ze ook online bekijken en downloaden. Dat betekent ook dat de markt open ligt voor een toenemend aantal spelers. In het begin had Cadinot enkel concurrentie van de Amerikaanse producenten. Momenteel zijn er alleen in Frankrijk al een tiental homopornomakers. Cadinot is in dit landschap overeind gebleven door zijn talent en zijn commercieel inzicht. Wat ook meteen een negatief aspect van zijn werk blootlegt: het is peperduur. Als Cadinot de Champagne van de homoporno is, dan betaal je daar ook een vergelijkbare prijs voor. Je betaalt minstens 65 euro voor een DVD.

Op het vlak van HIV-preventie heeft de meester geblunderd. De Amerikaanse homoporno nam heel snel het voortouw in het gebruik van condooms bij anale seks. In tegenstelling tot de heteroporno trouwens, waar men bleef zweren bij inschakelen van acteurs/actrices die een negatieve test konden voorleggen. Een fenomeen dat intussen ook is doorgewoekerd naar een gedeelte van de homoporno. Cadinot heeft in een aantal films geen condoomgebruik toegelaten terwijl de producenten in de VS al lang hun verantwoordelijkheid hadden genomen op dat vlak. Cadinot is dus eigenlijk de maker van de eerste 'bareback' films nog voor die term bestond. Voor een toonaangevend figuur als Cadinot een zware verantwoordelijkheid. Gelukkig zijn er al een tijdje wèl condooms te zien in zijn films en nam hij het probleem ook ter harte.

Alhoewel zijn werk wereldwijd op erkenning en waardering kon rekenen ontving hij pas in 1991 zijn eerste GAYVN award, een beetje de Oscar van de porno-industrie. Hij kreeg hem voor 'Désir en Ballade', een roadmovie waarin de zwarte acteur Gilles Barthelemy een zwerver speelt. Hij komt in het huis van een plattelandsdokter terecht waar hij de aandacht trekt van een van zijn zoons (Jean-François Chambon) die hem zal vergezellen op zijn zwerftocht om te ontsnappen aan de praktijken van zijn incestueuze oudere broer. Het feit dat de officiële erkenning zo laat kwam heeft allicht te maken met het feit dat De GAYVN (homo-tegenhanger van heteropornoprijzen AVN) vooral een Amerikaanse aangelegenheid is.


Hij voelde zijn dood naderen. Op zijn website schreef Cadinot vorige week: 'Als je deze woorden leest, heb ik mijn camera neergelegd, de lichten gedoofd en de gordijnen laten zakken. Ik heb mijn laatste buiging voor u gemaakt (..) Als iemand overlijdt, wordt doorgaans alleen het goede en mooie herinnerd. Daarom laat ik u een vrije geest en gedachten vol jonge mannen. Soms krachtig en sterk, soms breekbaar en gevoelig.' (...) 'Ze schonken me allemaal onvergetelijk mooie momenten, gevuld met de gevoeligste intimiteit. Momenten, die slechts aan weinigen bekend zijn, maar die ik verwerkte tot beelden die steeds opnieuw bewonderd kunnen worden. (..) Een geërecteerde penis is een symbool van het leven, een kruis een symbool van de dood."
Waarmee we meteen nog eens herinnerd worden aan de moeilijke relatie tussen Cadinot en de Katholieke Kerk.

Op de pagina waar bezoekers een bericht in het rouwregister kunnen zetten lezen we ondermeer volgend bericht van een van zijn acteurs: "Bedankt. Je bent een groot man en dat zal je blijven. Bedankt om mij de kans te geven om te groeien... Ik heb twee weekends met jou en je camera doorgebracht. Het waren dagen die me mijn zelfvertrouwen terug gaven (...) Bedankt voor alles wat je me hebt geleerd en bijgebracht, ik zal je er eeuwig dankbaar voor blijven."
Marek Wyzynski, acteur in de Cadinot film "L'insatiable"


www.cadinot.fr

Het volledige interview met Cadinot in Zizo vind je hier

Hoe lang gaat gaat een porno-acteur mee?

Er wordt vaak gezegd dat porno-acteurs niet lang meegaan. Het pobliek wil immers regelmatig nieuwe gezichten (en andere delen van het lichaam) zien. Voor velen is porno maken ook slechts een episode in een carrière. Maar er zijn nogal wat uitzonderingen.


Jeff Stryker (1962) is één van de pornolegendes van de voorbije eeuw. Hij werd op 26-jarige leeftijd ontdekt door regisseur John Travis. Hij trad zowel op in homo-, hetero- als bi-porno. Ook in reguliere films was hij te zien, ondermeer in "Can I Be Your Bratwurst, Please?" van de Duitse regisseur Rosa von Praunheim. In pornofilms is hij momenteel niet meer te zien, maar je bent urenlang zoet met wat hij in de jaren '80 en '90 maakte. Hij doet momenteel stand up comedy. Naast de overmijdelijke Strykerdildo zijn er ook andere accesoires zoals de Jeff Stryker Action Figures.


Michael Brandon (1965) begon zijn carrière met films als "Tender Trick" (1991) waarin hij als twintiger zijn intrede deed in het pornowereldje. Hij blijft actief en was onlangs te zien in "Way Below the Belt". Wie beide films vergelijkt ziet dat Michael van het 'twink' genre geëvolueerd is naar het wat ruigere werk met veel leer en iets hardere scènes. Zijn naam is ook verbonden met het 'Raging Stallion" label.


Johan Paulik (1975, foto links)) won samen met Lucas Rigdgeston (1974, foto rechts) een GayVN award (vergelijkbaar met een Oscar in de reguliere filmsector). Beiden zijn achter de schermen nog steeds werkzaam voor Bel Ami. Hoewel in de nieuwe films van dit Tsjechische productiehuis de cameramensen steeds vaker zelf in beeld komen en praatjes maken met de acteurs. Sebastian Bonnet (1978) werd vooral opgemerkt voor zijn rollen in "Personal Trainers". In deze Bel Ami-reeks zie je hoe jonge, nieuwe acteurs 'opgeleid' worden door ervaren rotten in het vak. Ook hier vervaagt het onderscheid tussen wat zich op de scène afspeelt en wie het registreert. In "No experience Necessary" wordt Sebastian verwend door een van zijn 'novicen' met de broek op de enkels èn de camera in de hand.


Tim Lowe begon zijn carrière in 1988. Hij was te zien in heel wat homo- èn Bi-films, waaronder het legendarische "Angels Bi Day, Devils Bi Night" (foto links) uit 1990. In de glossy Freshmen magazine van februari 2000 kan je nog een fotoshoot van hem zien. Zo te zien het voorlopige einde van zijn carrière in de pornobusiness.


Sydney Meckenna was voor het eerste te zien in "Garçons de Rêves" (1981), "Garçons de Plage" (1982)en "Harem" (1984)van Cadinot. Hij zou opduiken in 13 producties van deze Franse meester, al dan niet in een seksuele rol. Hij speelde de sympathieke flik in "Parfums Erotiques"(2007), één van de "Nomades"-reeks van Cadinot die zich in Tunesië afspeelt.

Een lijst met de bekendste (mannelijke) pornosterren en een overzicht van hun carrière vind je op Wikipedia .

Porno kan uw carrière schaden

Kroatië, voorjaar 2006 - Severina Vuckovic, die Kroatië mocht vertegenwoordigen op het Songfestival van 2006 in Athene, kreeg het moeilijk toen bekend raakte dat ze drie jaar geleden een vrijpartij met haar toenmalig vriendje op video heeftvastgelegd. Het vervolg laat zich raden: Ondanks een smeekbede van Severina om al het pornografische materiaal te vernietigen of haar toe te sturen staat de video intussen op het internet. Opmerkelijk: voordat de videobeelden uitlekten, stond Vuckovic in Kroatië bekend als een icoon van zedigheid.

Bron: Het Laatste Nieuws

België, oktober 2004 - Brussels staatssecretaris voor Netheid Emir Kir (PS) en de Schaarbeekse onderwijsschepen Mohamed Lahlali (PS) bedankten Michel Duponcelle voor bewezen diensten nadat was uitgelekt dat hij in een pornofilm figureerde. “Ik wist dat de twee ooit konden botsen”, zegt Duponcelle. Hij is hoofdredacteur van Tels Quels, het blad van de gelijknamige Brusselse Holebi organisatie. In 2000 waren Duponcelle en zijn vriend het eerste homokoppel in België dat een samenlevingscontract ondertekende. Duponcelle toonde zich ook een groot voorvechter van de homo-pornofilms van Jean-Daniel Cadinot. “De films van Cadinot zijn inderdaad porno, maar wel vol van tederheid en positieve beelden”, vertelt Duponcelle in een gesprek met De Morgen. “Jonge homo’s hebben daar nood aan. Bovendien wordt er alleen aan veilige seks gedaan.” De bewondering voor Cadinot leidde ertoe dat Duponcelle ook zelf ging acteren in een van diens films, "Secrets de famille" Duponcelle speelt in de film een niet seksuele rol, met name die van Serge-Henri Frikard-Meskin, een immobiliënmakelaar. Het gezinnetje van Serge-Henri valt uit mekaar door intriges en allerlei seksuele escapades. En O Ironie: ook in de film raakt hij zijn job kwijt...

“Uiteindelijk was het maar een eenmalige figurantenrol”, vertelt Duponcelle. “Ik doe niet mee aan de vrijscènes en ik verschijn ook niet naakt in beeld. Ik was gewoon heel nieuwsgierig hoe het is om midden in een van Cadinots films te zitten.” De totnogtoe onbekende Association des Parents de l’Enseignement Schaerbeekois stuurde dit weekend een pamflet naar Franstalige kranten met een noodkreet. Titel: ‘Help ons! Onze kinderen zijn in gevaar.’ In de onhandig opgestelde tekst wordt beweerd dat Duponcelle de echte chef is in de Schaarbeekse scholen, terwijl hij tegelijk “propaganda maakt voor homoseks” door te acteren in de bewuste film en via artikels in Tels Quels. Wie achter het pamflet zit weet Duponcelle niet. Zeker is dat de tekst zijn effect niet gemist heeft. Na de aanval op Duponcelle werd zijn positie onhoudbaar. “De beschuldigingen zelf zijn natuurlijk absurd, in mijn functie had ik helemaal geen contact met kinderen”, zegt Duponcelle. “Maar ik heb wel altijd beseft dat dit ooit kon gebeuren. Eigenlijk hadden mijn twee levens al eerder kunnen botsen.” Voor Duponcelle is het duidelijk dat de auteurs van het pamflet pornografie, homoseksualiteit en pedofilie op één hoop gooien. Niettemin begrijpt hij ook dat opstappen de enige optie is. “Een kabinetschef is er om zijn baas te helpen, het liefst zonder zelf te veel in de kijker te lopen."

Het Vlaams Belang vond het nodig om melding te maken van het ontslag van Duponcelle: "De zaak werd aan het rollen gebracht door een brief van de Oudervereniging van het Schaarbeekse Onderwijs aan het gemeentebestuur. Daarin werd er ook op gewezen dat in de pornofilm van Duponcelle "erg jonge jongens" optraden. Duponcelle zou ook conferenties over homoseksualiteit hebben gehouden in het hoger onderwijs. Als ervaringsdeskundige ongetwijfeld ..."

Bron: De Morgen, donderdag 21 oktober 2004

Meer info over de houding van het VB tegenover holebi's vind je op www.mikpunt175.be

VS, voorjaar 2006 - Een pornosite met échte militairen? Velen onder ons zouden er veel plezier aan beleven als ze die zouden vinden... Een militair van de Amerikaanse luchtmacht is veroordeeld en uit het leger gezet nadat hij te zien was op dergelijke pornosite voor homo's. Richard Ashley moet 75 dagen naar de gevangenis en wordt daarna volgens de “Don't ask, don't tell richtlijn” ontslagen. Richard Ashley was een van de zeven soldaten die schuld bekenden aan "sodomie, ongepast gedrag en het gebruik van drugs". Een getrouwde militair krijgt daarbovenop nog een veroordeling voor overspel. De soldaten maken deel uit van de 82 luchtsmachtsdivisie. Dat is een elite team dat op 18 uur tijd ingezet kan worden. Door de “Don't Ask, Don't Tell” richtlijn mogen homoseksuelen wel werkzaam zijn in het leger maar mogen ze hun seksualiteit niet beleven. Vier andere soldaten van Fort Bragg in North Carolina die op de site te bewonderen waren, kregen gewone tuchtmaatregelen, gaande van degradatie, een boete, huisarrest en het advies tot ontslag. Hun namen zijn niet vrijgegeven. Het gaat over recruten van de 82nd Airborne Division die gelegerd waren in Fort Bragg, die ondermeer naar Irak en Afghanistan werden gestuurd. De uitbaters van de bewuste site, geregistreerd in het nabijgelegen stadje Fayetteville waren niet bereikbaar via telefoon of email...
Bron: Gaylive, 3 mei 2006