Op straat voor porno

Een wet tegen pornografie blijft al drie jaar in het Indonesische parlement hangen. Voor veel Balinezen mag dat zo blijven.

Duizenden inwoners van het Indonesische eiland Bali zijn in september 2008 de straat op gekomen om te protesteren tegen een wetsvoorstel dat pornografie verbiedt. De media spreken van ongeveer 5.000 betogers, onder wie velen getooid in traditionele kledij. Het voorstel wordt verdedigd door de moslimpartijen maar wordt bekritiseerd door de minderheden van het land.

De wet, die officieel pornografie en 'pornoactie' moet bestrijden, behelst niet alleen erotische afbeeldingen. Ook het kleedgedrag van vrouwen, kussen in het openbaar en sensuele bewegingen vallen eronder. Op het dragen van een minirok of een heupbroek staat bijvoorbeeld een gevangenisstraf van maximaal twaalf jaar.

De eerste versie van twee jaar geleden was een verkapte islamitische fatsoenswet die niet alleen pornografie, maar ook 'onzedelijk gedrag' als kussen in het openbaar en ongehuwd samenwonen strafbaar maakte. Honderdduizenden Indonesiërs gingen toen ook al de straat op om te protesteren tegen deze poging islamitische sharia-wetgeving via de achterdeur in te voeren. Tienduizenden moslims demonstreerden juist voor meer van dit soort wetten.

Eén van de slachtoffers van de wet is de populaire zangeres Inul Daratista. Ze staat bekend om haar heupbewegingen en wordt daarom ook wel 'de Boor' genoemd. Haar optredens waar ze dangdut-liederen vertolkt, een soort Indiase disco, waren zelfs een belangrijke aanleiding om met de wet te komen. Maar zangeressen zoals zij trekken wel duizenden uitgelaten toeschouwers. Ook op televisie zijn talrijke shows te zien met schaars geklede dames. In april 2006 zorgde Inul opnieuw voor een rel door voor de Indonesische versie van Playboy te poseren.

De wet werd teruggestuurd naar het parlement, waar een speciale commissie hem onder handen heeft genomen. Tijdens de ramadan 2008, zonder vooraankondiging, blijkt hij plotseling klaar te zijn. De meest aanstootgevende delen - de 'fatsoensparagrafen' - zijn eruitgesneden. Maar wat over blijft is genoeg om veel Indonesiërs opnieuw de stuipen op het lijf te jagen. Mensenrechtenactivisten, activisten voor persvrijheid, kunstenaars en de hele bevolking van Bali lopen te hoop om ook de nieuwe Wet op de Pornografie tegen te houden.

De wet draagt opnieuw het duidelijke stempel van de moslimpartijen. Het grootste probleem is de definitie van pornografie. Die is zo ruim genomen dat bijna alles eronder valt: 'Pornografie is elk door mensen gemaakt werk dat seksuele elementen bevat, in de vorm van tekeningen, illustraties, foto's, tekst, geluid, bewegende beelden, cartoons, poëzie, conversatie of enige andere vorm van een communicatieve boodschap.' Dat opent de weg voor boekverbrandingen en het sluiten van kunsttentoonstellingen. Enkele jaren geleden belegerden radicale moslims de Biënnale van Jakarta omdat daar een levensgroot kunstwerk hing getiteld: 'Adam en Eva'. Het kunstwerk werd op last van de politie verwijderd en er werd een aanklacht ingediend tegen de maker én tegen de man en de vrouw die naakt model hadden gestaan voor het kunstwerk. De nieuwe pornowet maakt hen allen strafbaar.

Ook is de angst groot dat de vrijheid van godsdienst, die sterk ligt verankerd in de Indonesische grondwet, in gevaar is. De hindoes op Bali vrezen dat de erotische afbeeldingen, die bij hun geloof horen, straks worden verboden. Op Bali en ook op het meest oostelijke eiland Papoea lopen vooral oudere vrouwen rond met ontbloot bovenlichaam, iets dat volgens het wetsvoorstel streng verboden is.

Sensualiteit en erotiek zijn van oudsher nauw verbonden met de cultuur in Indonesië. De traditionele kledij van Javaanse dames, de kebaya, is een doorschijnende kanten blouse. Maar sinds de val van dictator Soeharto waait er een conservatieve islamitische wind door het land.

Een omstreden paragraaf in de nieuwe wet is artikel 21, dat elke groep of individu het recht geeft persoonlijk op te treden en 'preventieve maatregelen te nemen'. Dat artikel zet de deur wijd open voor radicale (moslim-)groepen om geweld te gebruiken. "Het artikel rechtvaardigt radicalen die het recht in eigen hand nemen en bepaalde groepen met geweld bedreigen", zegt Hendardi, voorzitter van een van de Indonesische mensenrechtengroepen. Radicale groepen gaan zich nu al, meestal ongestraft, te buiten aan geweld tegen met name religieuze minderheden.

Playgirl stopt

Waar is de tijd dat boekskes met blote mannen bijna niet te vinden waren in de Belgische krantenwinkels? Gelukkig was er Playgirl, het blote mannenblad voor vrouwen.

Het blad had aanvankelijk een feministische toon, maar het was een publiek geheim dat het grotendeels leefde van hun homoseksuele (mannelijke) kopers. Bij een lezersonderzoek in 2003 bleek de helft van het publiek uit mannen te bestaan. Playgirl Magazine bestaat sinds 1973 als tegenhanger van de blote dames bladen.

Playgirl was ook te koop in België. Verzamelaars kunnen je vertellen dat in de beginjaren de edele delen van de heren door de Belgische censuur onder een penseelstreek zwarte inkt werden gezet. Naargelang de tijd vorderde en de zeden losser werken kreeg je meer te zien van de modellen en verdween ook in België de man met het zwarte penseel. Playgirl bevatte ook veel tekst. Je kon het dus - net zoals tegenhanger Playboy - ook kopen 'voor de artikels'. Ondermeer David Duchovny, Bert Reynolds, Brad Pitt en John Travolta deden de fans naar de winkel lopen omdat hun foto's er in prijkten.

De laatste print editie zal in november in de winkels liggen, zo verklaarde hoofdredacteur Nicole Caldwell aan de Washington Post. Je kan van Playgirl blijven genieten via internet. Tegen betaling uiteraard...

Porno en politiek

Hoe zat het met porno en seks in het midden van de vorige eeuw? Midden jaren '60 zou zich een seksuele revolutie voltrekken. Samen met andere revoluties. In België begon dat al in mei 1966. Studenten aan de universiteiten van Leuven en Gent kwamen op straat. Het ging meestal over alles behalve seks maar over "Walen buiten" of wat later: "Bourgeois buiten". Toch valt ook in België een en ander te noteren over een streven naar seksuele emancipatie in de studentenbeweging van toen.

In februari 1967 publiceerde het studentenblad "Ons Leven" een 'seks-aflevering'. Maar de academische overheid struikelde over het brave aankaarten van pedofiele praktijken in katholieke internaten. Maar ze had het evenzeer moeilijk met het hoofdartikel van hoofredacteur Ludo Martens die een studentenvakbeweging verdedigde onder de kop: "Weg met de Vlaamse Beweging". Ludo Martens werd uitgesloten en zou naar Gent gaan om verder te studeren. Studentenleider Paul Goossens (foto) vertelt in Humo: "Je wist dat er herrie van zou komen, ook met onze eigen achterban". Tot zover de seksuele revolutie in het Leuven van de jaren '60.

Intussen hadden ook de Gentse studenten de pornografie ontdekt. Renaat Willockx (foto), een van de studentenleiders vertelt: “De revolte van maart '69 was eigenlijk een samenloop van omstandigheden. Het cultureel convent plande een avond over de zin of onzin van pornografie. Daar zouden een aantal prominenten komen spreken, elk vanuit hun eigen discipline. Etienne Vermeersch vanuit het morele standpunt, Broeckx vanuit kunsthistorisch standpunt en Bultinck, een advocaat, over het juridische aspect van porno. De organisatoren hadden voor deze avond materiaal vanuit de porno-industrie verzameld, waaronder films en dia's (foto). Maar de rector besloot dat enkel dia's van erotische Romeinse en Griekse kunstwerken mochten vertoond worden."

Eigenlijk was het louter toeval dat er protest uitbrak rond deze bijeenkomst. Willockx: "Normaal gezien hadden wij, een groep van 400 studenten, die avond iets anders op de agenda. Als afsluiter van een studiedriedaagse zouden er een aantal studenten uit Parijs komen spreken. Maar zij kwamen uiteindelijk toch niet opdagen, dus trokken we met die 400 studenten naar de debatavond over pornografie. Wij pikten niet dat de rector een verbod had opgelegd en besloten de avond niet te laten doorgaan. We stemden in de volgende dag te protesteren tegen het dictatoriaal optreden van de academische overheid. Als protestactie hebben wij de dag nadien het rectoraat bezet. De hoofdingang was afgesloten, maar wij zijn binnengekomen langs een zijdeur, die we hadden ingebeukt. Op die manier openden we de grote deur. Daardoor werden wij beschuldigd van huisvredebreuk door middel van inbraak. De protesterende studenten werden hardhandig door de politie verwijderd. Dat was het begin van een hele revolte die 10 à 15 dagen geduurd heeft.” Ook Renaat Willockx vloog van de universiteit.

Er was wel degelijk een probleem, herinnert Willockx zich: “Jazeker. In de periode dat men mij uitsloot van de universiteit waren er in de tijdspanne van één jaar nog een heel aantal andere gevallen die zich voordeden. Jef Geeraerts kreeg problemen nadat hij in Gangreen had geschreven over zijn seksuele escapades in Congo. Er werden ook films verboden. En een professor aan de universiteit van Leuven, Bundervoet, werd het zwijgen opgelegd omdat hij afwijkende ideeën verkondigde.”

Heeft het allemaal iets uitgehaald? Renaat Willockx is zeker van wel: “In mijn tijd was de grote discussie nog of mensen wel mochten vrijen voor het huwelijk. Dat was toen nog zeer controversieel. Laat staan dat je kon gaan samenwonen zonder te huwen. Dat was zelfs een echte schande. Op dat vlak is er veel veranderd. Jongeren kunnen nu wel een verhouding hebben waarin zij samen slapen, samen vrijen, samen wonen zonder te huwen en vooral zonder dat daar iemand problemen mee heeft. Langs de andere kant is het wel zo dat wij in de periode van de jaren zestig experimenteerden met seksualiteit omdat het ten eerste allemaal nieuw was en ten tweede omdat de pil net was uitgevonden. Vanaf dat moment kreeg je een beweging waar ook de vrouwen konden zeggen “ja” of “neen”. Zij hadden vanaf dat moment veel meer hun eigen keuzes in handen. En het betekende dus ook dat zij makkelijker tot seks konden over gaan dan vroeger. De eeuwige dreiging van zwanger te worden viel weg.”

Er kwam ook meer democratie, en een groter bewustzijn van de problemen in de wereld. Willockx: “De universiteiten zijn gedemocratiseerd. Tijdens de jaren zestig kwam men vooral op tegen de dictatuur van de professoren, omdat de studenten geen enkele inspraak hadden. Dat is veel verbeterd. Daar waar vroeger geen enkele tegenspraak geduld werd van studenten, aanvaardt men die nu wel. Vroeger was de professor een heilige. Hij was de heerser, de keizer van zijn faculteit. Zoals nu vanuit vredesbewegingen protest is tegen de oorlog in Irak, waren wij, op een gelijkaardige manier, ook gemobiliseerd tegen de oorlog in Vietnam. En tot slot startten tijdens de jaren zestig ook de Dolle Mina's, de vrouwenbeweging, met thema's rond abortus. Veel van hun eisen zijn er door gekomen, wat een goede zaak is.”

Het volledige interview met Renaat Willockx lees je hier.

Louis Paul Boon: kunstenaar en pornograaf

De weigering van CD&V’er Ludo Helsen om de naaktfoto’s uit de Feminatheek van Louis Paul Boon (foto) te exposeren in Antwerpen deed al heel wat inkt vloeien en websites vollopen. Koen Calliauw deed op Indymedia zijn duit in het zakje.

Boon verzamelde zijn 24.000 foto’s tussen 1954 en 1979. Geobsedeerd en quasi wetenschappelijk. Hij had rubrieken. Een greep hier uit: “Heet kindvrouwtje”, “De Engeltjes”, “De muis”, “Het ondergoed”,… Hij verzamelde honderden subcategorieën in sigarendoosjes. Zoals: “Het opstropen der kousen”. En naar de vorm der borsten: “De kleine scherpe”, “De volle ronde met scherpe tepel en donkere nimbus”. Voorwaar een specialist. Zelf zei hij hier over: “Het is leuker dan pijpen en paraplu’s uit alle landen van Europa bijeen te brengen”. De vrouwen in zijn collectie geven een uiteindelijk nogal preuts tijdsbeeld. Ze hadden toen wel allemaal haar op hun kut. Boon begon te schrijven toen hij nog zijn kost verdiende als gevelschilder. Hij was ook kunstschilder. Iets later in de veertiger jaren werkte hij als redacteur bij het communistische “De Rode Vaan”, toen nog een dagblad. Ook ik werkte daar jaren, een weekblad dan, in de zestiger en zeventiger jaren. Mijn oudere collega’s beweerden dat ik aan het bureau van Boon zat en zijn “Remington”, een schrijfmachine die terecht “machine heet, gebruikte. Boon was daar niet echt gelukkig. Wat in zijn hoofd spookte correspondeerde niet zo best met de Marxistisch Leninistische ideologie van toen. Ik begrijp dat. Op die KP krant doken wel meer journalisten op die er maar “half ze gat” bij hoorden. Toen ik er werkte kende vele linotypisten en letterzetters invormers aan “de steen”, “de Louis” nog. Een Aalsterse arbeider onder de arbeiders en zelfverklaarde “viezentist”. Een “geniale arbeider”.

Deze “viezentist” schreef een oeuvre bij elkaar dat meer dan dat van de “bourgeois” Hugo Claus de Nobelprijs voor literatuur verdiende. In het schone katholieke Vlaanderen van toen, waar het nog krioelde van omhooggevallen schoolmeester met baard zonder moustache, à la Ludo Helsen, werd “Boontje” door de literatuur kenners meewarig bekeken. Litteraire monumenten als “De Kapellekensbaan” “De voorstad groeit”, “Zomer te Ter-Muren”, “Het nieuwe onkruid”, “Mijn kleine oorlog” zinden de literatuur pausen niet. Zijn boeken werden gesaboteerd en verkochten slecht. Boon ging voor decennia bij het socialistische dagblad Vooruit werken, waar hij dagelijks zijn “Boontjes” als mini columns publiceerde.

Louis Paul Boon was een zeer bewuste linkse socialist met anarchistische trekjes. Een individualist die solidair bleef met de werkende mensen in de volkswijken van zijn Aalst. Hij had een grote belangstelling voor seks, erotiek, porno en begreep het belang hier van voor mensen die eeuwenlang door het Christendom met een diepgeworteld zondebesef opgezadeld waren. Om de Vlaamse literatuur pausen “te kloten” en omdat erotiek bij het volle leven hoort, publiceerde hij in 1972 bij “De Arbeiderspers” het pornografische verhaal “Mieke Maaikes obscene jeugd”. Bij dezelfde uitgeverij was een jaar eerder, in 1971, “Priester Daens” verschenen. Een succes en weldenkend Vlaanderen zag de verloren zoon al naar de stal terug keren. Dat was buiten deze gevelschilder gerekend. Hij smeet weldenkend Vlaanderen Mieke Maaike in de smoel.

Louis Paul Boon was geobsedeerd door de kracht van vrouwen. Door hun persoonlijkheid en seksuele energie, waarbij het pietje van een man maar bleek afsteekt. Desondanks menen massa’s mannen dat de wereld rond hun lul draait en vrouwen dol te krijgen zijn door die keihard en voor een liefst zo kort mogelijke tijd op en neer te bewegen, zonder enig benul hoe ze hun ejaculatie kunnen controleren. Het orgasme van een man betekend niets in vergelijking met de meerdere orgasmes van een vrouw. Darwin zal dat in zijn evolutieleer kunnen verklaren. Vrouwen zijn de “sterkste” en het is geen fabeltje dat doorheen de voortschrijdende evolutie een moment kan bereikt worden waarin de man als overbodig verdwijnt, zoals zovele diersoorten voor hem. Boon begreep vrouwen en had er respect voor. Dat blijkt uit zijn werken, dat blijkt uit zijn “Fenomenale Feminateek” die aldus een belangrijke achtergrond biedt voor het werk en denken van deze grote schrijver en “viezentist”. Boon was een feminist in een periode dat met ondermeer “Dolle Mina” vrouwelijke preutsheid verdween. Weg met de knellende BH’ s, vrouwen eisten porno voor vrouwen. En schreven er.

Maar terug naar “Mieke Maaikes obscene jeugd” en “student Stijvekleut” met zijn proefschrift. Over de amper twaalfjarige Mieke Maaike: “ Bijna nooit werpt ze alles weg, ze behoudt nu eens haar te korte witte kleedje, dan d’ r kousen en schoenen, en eens blijft ze zelfs een hoerebroekje met wijde split dragen. Het is steeds iets van niets, een lintje, een strikje, een paar hoge laarsjes, een vleugje verf, en daartussen zien we d’ r muis, niet als deze van een dier, maar als deze van het meisje dat we dagelijks in de straat ontmoeten, en dat we dan nakijken kunnen, al denkend…”.

Niet als deze van een dier, maar als deze van het meisje uit de straat… De “muis” als trots vrouwelijk wapen. In vele werken van Boon komen die meisjes voor, als fabrieksmeisjes, als meisjes uit de volkskroegen, meisjes in kroostrijke gezinnen waar kinderen in één bed slapen, hoertjes… Zijn werk is verwant aan het naturalisme van de socialistische schrijver Piet Van Aken (1920-1984) uit de Antwerpse Rupelstreek (Boom, Willebroek ) met haar steenbakkerijen waar jonge fabrieksmeisjes op hun eerste werkdag door de ploegbaas ontmaagd werden. (“Klinkaart” – 1954). Voor Boon was een vrouw, een meisje, geen dier. Met zijn 24.000 foto’s in zijn “Fenomenale Feminateek” trachtte hij dat beter te begrijpen. Voor Boon had een vrouw recht op een eigen leven, niet als slavin van de man. In “Mieke Maaikes obscene jeugd” toont hij een twaalfjarig, sterk “loeder” waarvoor volwassen mannen knielen. Een meisje dat ongeremd “neemt” en siddert van genot. Dat is respect hebben. Wanneer Mieke Maaike ouder wordt en beïnvloedt wordt door de “normen en waarden” neemt die kracht af en gaat zij knielen. Je leest hoe Boon dat betreurd en er zich woedend om maakt. Mieke Maaike wordt volwassen, de kerk doet haar werk en de jonge vrouw is klaar om te koken en te baren. Het “loeder” wordt een slet.

Mieke Maaike is van een ander kaliber dan “Lolita” van Vladimir Nabokov (1955). Ook Nabokov beschrijft de relatie van een oudere man met een dertienjarig meisje. Men kan “Lolita” geen pornografie noemen. De “dader”, die zich moet verantwoorden, doet dat in een toon van zelfaanklacht en verdediging. De stijl is subtiel. “Lolita” werd dan ook snel in brede kring aanvaard. Maar ook Lolita is een zelfbewuste jonge vrouw. Boon verontschuldigt zich niet (of het moest in de hilarische “thesis” van Steivekleut zijn ), maar valt een hypocriete maatschappij aan waar seksualiteit en jongeren een taboe was. Pas tien jaar voor “Mieke Maaikes obscene jeugd” publiceerde Jos Van Ussel, gesteund door Jaap Kruithof, “Jeugd voor de muur”. Een boek dat het opnam voor het recht op seksualiteit van jongeren en masturberen niet als “hersenverwekende” doodzonde omschreef. Het Vlaams kot was te klein…

“Viezentist” ? Hij had dat cynisme nodig om recht op te blijven staan, onze gevelschilder uit Aalst. Terwijl mijnheer pastoor in het geniep zijn misdienaartje neukte, schreef Boon wereldliteratuur en knipte “vieze prentjes” uit de boekskes. Wie nu deze verzameling ziet, vraagt zich af of vice-gouverneur Helsen en zijn geestesgenoten wel goed bij hun hoofd zijn. De schrijver Stefan Brijs weet het. Hij weigert uit protest de “Provinciale prijs voor Letterkunde” en stuurt de 2.480 euro terug naar “viezentist” Ludo Helsen.

Om het af te leren. Een paar citaten uit “Mieke Maaikes obscene jeugd”, niet door Steivekleut ,maar van het meisje gezien door de ogen van Boon. De bijna twaalfjarige is in een kamer met de paps van haar vriendinnetje. Er zal een optocht door de straat trekken ( carnaval in Aalst ? ). Ze heeft bewust en te kort kleedje aan en draagt geen broekje. Ze buigt zich voorover door het raam om naar de stoet te kijken. Ze toont haar kont… En ze weet het.

“Ik boog me nog wat dieper uit het raam naar buiten en zette de benen wat open om meer steun en zo te krijgen. Zo kon hij niet alleen me kont maar ook nog, als hij wou, me kutje zien dat als een gebarsten perzik met dons bezet was geraakt. (…) Ik voelde z’n hand onder me rokje glijden, zorg ervoor dragend niet al te brutaal op te treden, want zo was hij, die vriendelijke man. Hij legde gewoon, bijna alsof het bij toeval gebeurde, de hand tegen me bil aan, en liet ze daar rusten. (…) Z’ n hand gleed hoger en bevoelde de ronding van me kont, eerst nog voorzichtig genoeg, dan de beide handen van me volle maan bevingerend en betastend, haast als een ruimtevaarder die d’ r geland was. (…) Met de vinger volgde hij me reet, tussen de beide halve bollen in. Hij taste me hele reet af, bleef aan het strontholletje haperen en streelde daar een hele poos het voor hem misschien lieflijk aanvoelend grotje. (…) En opnieuw alsof het toevallig was. Hij haalde de vinger van me strontholletje weg en nam schroomvallig, zoals mevrouw Courths-Mahler zegt, me muisje in de hand. Hij omvatte het helemaal, hij kneep er even in. En daar ik nog steeds geen protesten uitte, opende hij me schaamlipjes, bevochtigde z’n vingers eraan, en terwijl zijn wijsvinger me knobbeltje – student Steivekleut noemt het de clitoris, maar meisjes zelf noemen het “me dief” – wreef, wrong z’n duim aarzelend de mond van me muis binnen. (…) Ach, stilaan naderde ik het ogenblik waarin men geen weerstand bieden kan of wil. Ik hijgde. Me prille borstjes gingen op en neer in me kleedje en met niets ziende ogen keek ik de straat in, naar de historische stoet of wat het ook weer was. (…) Me muis werd voor de allereerste keer afgespeeld en ik voelde hoe ik de eindmeet naderen zou. Ik spande me buikspieren op en steunde krampachtig tegen de vensterbank. M’ n hijgen ging onbewust over in het uitstoten van dierlijke kreetjes. (…) Ik raakte niet verder meer, een laatste rilling doorliep me. Ik schreeuwde nog iets onverstaanbaars en me geil spoot over z’n hand, in zo grote hoeveelheid dat het bijna een plasje werd aan me voeten. Het leek erop of ik me bepist had”.

Het volledige artikel van Koen Calliauw vind je hier

Geen Naaktfoto's meer in Gevangenis

In de Amerikaanse staat New Jersey zijn twee gedetineerden er in geslaagd om uit hun cel te breken van de New Jersey's Union County jail door hun ontsnappingsroute te verbergen achter posters van schaars geklede dames.

Jose Espinosa (20, rechts op de foto) is in afwachting van een proces wegens poging tot moord en Otis Blunt (32) staat terecht voor onder meer een roofoverval.

De twee mannen wisten uit twee muren van hun cel cementblokken te verwijderen. Ze wurmden zich vervolgens door de nauwe opening en lieten zich vallen op een dak dat zich onder hun cel bevond, meldde het kantoor van de openbare aanklager. Ze slaagden er ten slotte in om over een 7,5 meter hoog hek heen te klimmen.

Om geen argwaan te wekken stopten ze poppen onder hun dekens en bedekten ze het gat in de muur met foto's van dames in bikini afkomstig uit tijdschriften. Een zoektocht heeft tot dusver niets opgeleverd.

De ontsnapping van de twee heeft geleid tot vragen over de beveiliging van Amerikaanse gevangenissen. De afdeling waar de twee vastzaten was het zwaarst bewaakte gedeelte van de inrichting. De gevangenisautoriteiten hebben een onderzoek ingesteld naar de falende beveiligingsmaatregelen. Het is gedetineerden voorlopig verboden om hun celmuren nog langer te verfraaien met foto's.

Bron: De Morgen, 18/12/07

Dennis, het Lustobject

'Try before you die' is een programma op de Nederlandse omroep BNN waarin het gaat over dingen die je voor je dood moet doen. Onderwerpen zijn bijvoorbeeld streaken, verkeerde pillen slikken en bungeejumpen. In het programma worden grenzen opgezocht en dit wordt allemaal op camera geregistreerd. Eén van de BNN-ers die 'Try before you die' maakt staat intussen in Playgirl, het blote mannenblad voor vrouwen.

Dennis Storm (geboren in 1985) werkte eerder voor TMF en is ook te zien in het beruchte 'Spuiten en Slikken' (waarin hij een dildo van zijn penis maakte). In dat programma heeft hij een eigen hoekje waarin hij pornofilms en speeltjes mag bespreken. Hij struint ook verschillende (seks)party's af, waaronder het Furball, een feest voor harige homo's en liefhebbers daarvan.

Dennis deed zijn stunt in aflevering zes. BNN kondigde het programma aan als volgt: "Welke grens is moeilijker te verleggen. Die van angst of die van schaamte? Dennis maakt het allemaal niets uit. Hij trekt zijn kloffie uit, smeert zich in met olie en kijkt geil in de camera. Want ja, zo'n fotoreportage in de Playgirl wordt door miljoenen mensen bekeken."

Meestal staan in Playgirl heren met full-blown erectie. Zover gaat Storm niet. Lezers en lezeressen moeten het doen met zijn strakke naakte lijf, blote billen en één enkele foto van zijn penis. Toch was dit item goed voor heel wat aandacht. Sommigen beweren dat Playgirl niet een blad voor dames maar een blad voor homo's is. Zeker weten dat heel wat homo's hun eerste masturbatieprikkels uit dit blad haalden. Zeker toen homoporno nog niet zo ruim voorhanden was als nu. Een blogger schrijft: "Na wat googlen bleek dat vooral de gaybloggers de blootfoto's gretig brachten. Masturbatiegevoelig, want Dennis Storms lopen overal in Nederland rond; dus daarmee komt het wel wat dichterbij (al die opgepompte macho's kun je alleen in de sportschool ontmoeten door de weeks)."

Een blogster schreef: "Zoals gewoonlijk heb ik weer genoten van 'Try before you die'. Een geweldig programma waarin o.a. Dennis Storm dingen doet die hij altijd nog wou uitproberen. Zo ook gisteren. Toen had hij een fotoshoot voor het blad Playgirl. Een goddelijk lichaam heeft hij gecreeërd, maar helaas heeft hij het niet over zijn hele lichaam te zeggen. Toen hij zijn broek uitdeed en naakt poseerde toen zakte mijn broek toch af. En klapten mijn schaamlippen spontaan dicht. Want wat een rare piemel heeft hij... het is dat het op deze foto nog wel meevalt, maar moeten jullie zelf maar eens kijken en oordelen, ik hoor het graag van jullie"

Of Dennis tevreden is? Ja Dennis is tevreden. In een interview met het Algemeen Dagblad (AD) zei hij dat hij in de drie weken voor de shoot nog even hard had getraind: "Vijf dagen per week rennen om mijn bierbuikje kwijt te raken. Ik ben wel zo ijdel dat ik er zo goed mogelijk wil uitzien. Ik lig wel bloot in de schappen in de VS en Canada, Zuid-Amerika en Azië! Ik vond het poseren niet eng. Enige spannende moment was toen ik hélémaal naakt moest. Ja, ook dat wordt uitgezonden. Even slikken, maar aan later denk ik op zo’n moment niet. Geld heb ik er niet voor gekregen. Wel zijn de foto’s nu van mij. Cadeautje van BNN. Ik mag ze verkopen."


In een ‘hoe-gay-ben-ik-test’ van een homoblad scoorde hij boven het maximum. Dennis in AD: "Ik was ook verbaasd, heb gewoon eerlijk geantwoord, maar ben geen homo. Dat ik een vaste vriendin totaal niet zie zitten, komt niet door een verborgen homoseksuele identiteit, maar doordat ik het mannelijk oerinstinct van altijd blijven jagen sterk in me heb." Op de vraag als hij onder het motto 'try before you die' toch één keer met een man tussen de lakens moet wie dat dan zou zijn? Dennis: "Patrick Lodiers. (voorzitter van BNN) Een lekker knuffelbeertje. Kunnen we ons eerst klemzuipen in het café en dan lekker tegen elkaar kruipen". Of hij als BNN-presentator meer succes heeft bij de vrouwen? Dennis: "Ik gebruik BNN nooit in openingszinnen! Of het zonder ook aardig gaat? Over mijn hele leven - ik ben 22 jaar - heb ik gemiddeld nog niet één meisje per jaar in bed gehad. Ik heb één relatie gehad en de rest was wat losser. Ja, de laatste jaren loopt de teller wat harder. Maar ik ben echt een heer, hoor!"

Toen de foto's verschenen waren ging Dennis de straat op om aan (vrouwen) te vragen of ze hem nu een seksobject vonden. Een blogger: "Wij vonden Dennis wel moedig enleuk, dat hij aan mensen op straat vraagt wat ze van hem vinden. Blij dat ie was toen iemand hem een lustobject vond! Nou, wat wij nu wel kúnnen concluderen: je bent een waar lustobject dankzij de gaybloggers!" Goed om weten... een vriend stuurde me de link door naar de site van BNN. Snel iets mee doen dus, dacht ik.

In 'Mooi weer De Leeuw' van 1 december 2007 (met Paul De Leeuw als Zwarte Piet) mocht Dennis de hartewens vervullen van een meisje dat de Playgirl met zijn naaktfoto's had gemist. Ze kreeg een exemplaar van het blad met daar nog een exclusieve kalender met nog meer foto's bovenop. "We hadden met Playgirl afgesproken dat zij de foto's zouden selecteren en achteraf waren we niet zo tevreden over hun keuze, dus hebben we onze voorkeur op deze kalender gezet" zei Dennis nog. Het meisje, duidelijk onder de indruk van dit cadeautje (of was het van onze held zelf?) moest de speciale humor van Paul De Leeuw erbij nemen: "ze wil je neuken, ze wil je neuken" mompelde hij. Ze is duidelijk niet de enige.